24-10-06

Lovesick For Money?

Vleermuizen aller lande, verenigt u ende jubelt! De Britse grootmeesters van het zwartmetalen geweld, ook wel bekend als Cradle Of Filth, zijn weer op post met een mogelijk nieuw meesterwerk, luisterend naar de titel "Thornography".

Laten we echter voorlopig de superlatieven in de kast houden en hopen dat we deze na beluistering mogen afstoffen en overgebruiken. Er zijn namelijk precedenten te over van langverwachte albums die op zowat alle vlakken de luisteraar op z'n honger lieten zitten. Zeer benieuwd en vol goede moed legde ik dus deze plaat op en nam de nummers stuk voor stuk in me op.

Na iets meer dan een uur verstomden de laatste tonen en bleef ik moederziel alleen en verweesd achter met een ongestilde honger. Middelmatigheid leek troef in dit overtuigingsloze kaartspel. Tweede, derde noch vierde beluistering konden dit gevoel ombuigen dus werd het tijd om het finale oordeel te vellen.

Om met de deur in huis te vallen: Thornography is een, naar Cradle Of Filth-normen, ondermaats album. Dat deze normen hoger liggen dan voor andere bands is te verklaren door de meesterstukken die reeds door hen gecreëerd werden in het verleden. Muzikaal schuwt deze laatste elke vorm van diepgang, maar dreunt het metaltreintje voorbij, gedragen op een zeer simpel skelet dat niet anders omschreven kan worden dan dat van een "song". Nu, dit is een keurslijf dat vroeger terecht geschuwd werd door Cradle Of Filth, maar blijkbaar werkt de samenwerking met het grotere Roadrunner-label nefast voor de creativiteit. De 2 nummers die wel de moeite waard zijn op dit album zouden de tracklisting van een oudere CD, zeg maar een "Cruelty And The Beast", niet eens halen.

Anderzijds is de productie, een bedje waarin metal veel te vaak ziek is, zeer goed. Jammer genoeg zelfs iets te goed: alles is zeer clean afgemixt door een producer die duidelijk een fobie heeft voor alles wat met een drumstel te maken heeft. Gevolg hiervan is dus een (nogmaals) ondermaats geluid, waarmee geen enkel gevoel naar de luisteraar kan overgebracht worden. Misschien toch die deal met Roadrunner eens beëindigen?

Goed, de nieuwe Cradle Of Filth is gewogen en een pluimgewicht bevonden. In hun eregalerij zullen we hem ergens in een hoekje zetten, naast "Damnation And A Day" en "Bitter Suites To Succubi", zodat ze daar mooi samen stof kunnen vergaren. Beluister misschien toch even "Lovesick For Mina" en "Rise Of The Pentagram", maar laat al de rest zeer communistisch extreem-links liggen. Zou je het toch nog wensen kan je nog steeds je mooie, goede geld hieraan spenderen, maar check dan eerst even de nieuwe K3 uit. Hij is beter.

Veel beter.

19:49 Gepost door llorando of isaiah in Muziek | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

28-08-06

Let me kiss you/Later, veel later...

Zondagavond Morrissey gezien, in de AB. Maar vooral gehoord. Meegelipt. En -geschreeuwd. Mee gesprongen, het moet de vijfde rij geweest zijn. Mocht het niet zo belachelijk en puberaal klinken, ik zou hem mijn lyrische held noemen.

Een muzikale dichter zonder voorgaande, met een milde arrogantie waar alleen hij mee weg komt. Ik was eerst van plan hier enkele lyrische uittreksels te posten, maar dat is onbegonnen werk. Een favoriete tekst, een favoriet nummer heb ik evenmin. Ga, ontdek, lees, luister, ril, vind alle andere muziekteksten de onreinste flauwekul en clichés in pakjes. Iedereen die meent een melancholische tekst op noten te hebben neergeschreven, moet hem erkentelijk zijn.

Hoogtepunten afgelopen zondag? Tja, onuitputtelijk en onbegonnen werk: Girlfriend in a Coma, How Soon is Now? ("I am human and I need to be loved"), Life is a Pigsty, Now My Heart is Full ("I was tired again, I tried again, and now my heart is full), Let me kiss you" ("Close your eyes, and think of someone you physically admire, and let me kiss you, let me kiss you. But then you open your eyes, and you see someone you physically despise, but my heart is open, my heart is open to you")...

Kijk, nu doe ik het toch. Er zijn nog zoveel, zoveel betere, teksten. Maar kom. Woensdag Pearl Jam in het Sportpaleis. En 24 september mijn andere muzikale held (tja...), Nick Cave, ook in Antwerpen. Twee lang-, lángverwachte muzikale puzzelstukjes die mijn grootste tijdverdrijf, mijn passie voor muziek, voor een groot deel mee vervolmaken.

De impact van muziek op mijn leven is onbeschrijflijk groot. Misschien is dat wel mijn grootste frustratie, dat die muziek in mijn leven slechts eenrichtingsverkeer is. Ik kan alles wel in woorden vatten, maar ik kan die woorden niet doen leven. Ik kan geen poot zingen, kan geen snaar aanslaan of toets beroeren zonder het concept 'muziek' onnavolgbaar te beledigen. "Het is nooit te laat", durft de doorsnee optimist te zeggen. Kan zijn. Maar het wordt laat, later, en later. En des te meer zinnen met "LateR..." beginnen, des te minder tijd er rest, en des te meer zinnen met "...lateN" eindigen.

Maar vooreerst: "Let me kiss you" nog eens opleggen. En al de rest ook.

23:57 Gepost door llorando of isaiah in Muziek | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |