06-11-06

Brief aan llorando: Peter Pan in transitie

Beste llorando,

Ere wie ere toekomt, begonnen zou moeten worden met uitgebreide dankbetuigingen aan Uw adres voor de verhelderende woorden die verschenen in Uw vorige creatie. Plaatsgebrek noopt ons echter dit te beperken tot een kort doch daarom niet minder welgemeend “Bedankt!”. Dit gezegd zijnde kan overgegaan worden tot de orde van de dag: slapeloze nachten, genotsmiddelen en (hoe kan het anders) de ondraaglijke lichtheid van ons bestaan.

Uit de gunstige en vaak minder gunstige gesterntes die onze ontmoetingen met hem telkens weer bepaalden weet U deels met welke troubleringen en beslommeringen onze gezamenlijke vriend Wolf te kampen heeft. Dat de nadruk hierbij zeer sterk ligt op de slingerbeweging tussen energie en apathie is echter misschien nieuws voor U. Het meest verontrustende hierbij is dat de huidige intensiteit van deze twee polen welhaast dramatische vormen dreigt aan te nemen. Deze bipolariteit fungeert als alarmbel voor de mensen die met hem begaan zijn, een select gezelschap uitverkorenen tot wie ik mezelf met de volste overtuiging durf te rekenen. Vandaar dat ik hem vorige week contacteerde met de open vraag of hij het enigma “Wolf” verder voor me wou uitdiepen. Wat nu volgt is zijn relaas...

Wie me kent weet dat ik een kind ben. Zoals elk kind heb ik primaire behoeftes, waarvan slaap voor mij veruit de belangrijkste is. Wordt deze niet vervuld, dan komt een primaire valkuil op de proppen om me het leven zuur te maken. Deze valkuil ken ik als geen andere. Hij is sinds jaar en dag m’n vriend die ik in vele gedaantes gezien en ervaren heb. Hij draagt vele namen, maar degene die hij prefereert is Angst. Dus noem ik hem Angst. Hij is wie me verlamt, die ervoor zorgt dat ik ter plaatse blijf trappelen, figurant en hoofdrolspeler in m’n persoonlijke Echternach.

Ik ben bang, Isaiah. Bang voor evolutie, voor stagnering. Bang voor succes, voor falen. Bang om man te worden, om kind te blijven. Al dan niet legale noodzaken geven me kortstondige adempauzes, waarna achtereenvolgens motivatie, teleurstelling, demotivatie en depressie me terug naar mijn vriend torpederen. Meer dan een schamele pleister op de wonde is dit niet.

Of moet ik zeggen “was dit niet”? Er is een verandering merkbaar en hoewel deze me vervult van trots brengt die me ook terug naar die vriend, Angst. Deze verandering omvat een bewustwording van hoe ik volwassen kan en moet worden. Angst fluistert me echter meteen in dat ik dit niet wil, moet of kan.

Wie er wint? Onmogelijk te zeggen, voorlopig geen van beide. Iemand zal echter de patstelling moeten doorbreken in de nabije toekomst maar voorlopig blijf ik dus Peter Pan, zij het Peter Pan in evolutie. Laten we hopen dat ik het haal.

Tot zover dus zijn al te herkenbare relaas, want ook ik ben een Peter Pan. Welke ik ben weet ik niet, waar ik sta nog veel minder. Wat ik echter wel weet is dat er minstens twee mensen zijn met wie ik het kan delen wanneer ik het wel weet: llorando en Wolf.

Al vermoed ik dat Wolf het al zal weten voor ik het hem vertel.

Hoogachtend,

Peter Pan

22:41 Gepost door llorando of isaiah in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

interessante open brief over het vastzitten in de existentie met het krampachtig gesmacht naar meer en de angst voro de kentering of de evolutie...de vooruitgang die het comfort vban de tristesse waarin men zich wentelt dreigt te vernietigen en ons zo kwetsbaar te maken door on sin ons nakie in de wijdse openheid van het onvoorspelbare te smijten...
tinkerbell, tover mij een mantel om me te verbergen me veilg te voelen op mijn tocht naar het verre heinde

Gepost door: lord cms | 06-11-06

De commentaren zijn gesloten.