31-08-06

Nu

Terwijl mijn collega en vriend zich vermaakt op de tonen van Pearl Jam spendeer ik mijn laatste momenten op de plaats die gedurende enkele maanden mijn veilige nest was. Op de achtergrond zijn de fijnbesnaarde tonen van mijn meest recente muzikale aanwinst  te horen: "Rvbicon" van Ancient Rites, oer-Vlaemsch Metalen Geweld met grote V, M en G. De deur staat nog open.

Voor een laatste keer neem ik alles in me op. Een bureau die enkel dienst deed als platform voor mijn computer, een TV-kast waarop (je raadt het nooit) mijn televisie zijn nut meermaals bewees, een kleerkast die de kamer verduisterde telkens ze opengetrokken werd, ...

Herinneringen en beelden komen terug. Avonden waarop ik vrienden met terechte trots vergastte op uitmuntende diners, dagen waarop ik hier amper te vinden was, maar steeds opgelucht was als ik 's avonds de deur kon dichttrekken en me veilig op mijn stekje kon bevinden. Nuchtere nachten, dronken dagen, avonden onder invloed en ochtenden met een humeur. De deur staat nog steeds open.

In letterlijke zin is dit geen afscheid. Morgen moet de huisbaas nog komen controleren en zal ik de sleutel aan hem overhandigen. Aangezien dit echter weinig poëtisch is zal ik vanavond als afscheid beschouwen.  Ik drink een cola light op de gezondheid van mijn toekomstige ex-studio en steek nog een laatste sigaret op in afwachting van mijn gade.

Wanneer ze gearriveerd zal zijn, zal ik de deur dichttrekken. Ze op slot doen en nooit meer openen. Maar nu nog niet. Nu is er nog voor mij en mijn tijdelijke thuis. Een nu dat een eeuwigheid mag duren en dat zich op mijn netvlies mag branden. Een nu dat nooit zal terugkomen, maar een toen zal worden. Een nu dat ik nooit kan vergeten. Een nu om van te genieten. Een nu waarin de deur op een kier blijft staan. Maar niet sluit.

00:22 Gepost door llorando of isaiah in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

28-08-06

Let me kiss you/Later, veel later...

Zondagavond Morrissey gezien, in de AB. Maar vooral gehoord. Meegelipt. En -geschreeuwd. Mee gesprongen, het moet de vijfde rij geweest zijn. Mocht het niet zo belachelijk en puberaal klinken, ik zou hem mijn lyrische held noemen.

Een muzikale dichter zonder voorgaande, met een milde arrogantie waar alleen hij mee weg komt. Ik was eerst van plan hier enkele lyrische uittreksels te posten, maar dat is onbegonnen werk. Een favoriete tekst, een favoriet nummer heb ik evenmin. Ga, ontdek, lees, luister, ril, vind alle andere muziekteksten de onreinste flauwekul en clichés in pakjes. Iedereen die meent een melancholische tekst op noten te hebben neergeschreven, moet hem erkentelijk zijn.

Hoogtepunten afgelopen zondag? Tja, onuitputtelijk en onbegonnen werk: Girlfriend in a Coma, How Soon is Now? ("I am human and I need to be loved"), Life is a Pigsty, Now My Heart is Full ("I was tired again, I tried again, and now my heart is full), Let me kiss you" ("Close your eyes, and think of someone you physically admire, and let me kiss you, let me kiss you. But then you open your eyes, and you see someone you physically despise, but my heart is open, my heart is open to you")...

Kijk, nu doe ik het toch. Er zijn nog zoveel, zoveel betere, teksten. Maar kom. Woensdag Pearl Jam in het Sportpaleis. En 24 september mijn andere muzikale held (tja...), Nick Cave, ook in Antwerpen. Twee lang-, lángverwachte muzikale puzzelstukjes die mijn grootste tijdverdrijf, mijn passie voor muziek, voor een groot deel mee vervolmaken.

De impact van muziek op mijn leven is onbeschrijflijk groot. Misschien is dat wel mijn grootste frustratie, dat die muziek in mijn leven slechts eenrichtingsverkeer is. Ik kan alles wel in woorden vatten, maar ik kan die woorden niet doen leven. Ik kan geen poot zingen, kan geen snaar aanslaan of toets beroeren zonder het concept 'muziek' onnavolgbaar te beledigen. "Het is nooit te laat", durft de doorsnee optimist te zeggen. Kan zijn. Maar het wordt laat, later, en later. En des te meer zinnen met "LateR..." beginnen, des te minder tijd er rest, en des te meer zinnen met "...lateN" eindigen.

Maar vooreerst: "Let me kiss you" nog eens opleggen. En al de rest ook.

23:57 Gepost door llorando of isaiah in Muziek | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

23-08-06

Stijfkoppige lul (Duisternis, Deel 2)

Het is jaren geleden, je deed me pijn. Je deed me bittere tranen storten, om het verlies van een dierbare vriend. Met hangende pootjes kwam je teruggekropen en ik nam je weer op. Je vroeg niet om vergeving, ik schonk het je hoe dan ook. Je was nu eenmaal een vriend. Ik zou je alles vergeven hebben, dus deed ik dat toen ook.

 

Ik nam het voor je op, later. Ik zou meer kunnen doen hebben, maar was zelf nog niet de man die ik nu ben. Ik schaam me nog steeds voor wat ik nog meer had kunnen doen, maar ik was nog steeds de enige die er voor je was. Je was nu eenmaal een vriend. Ik zou alles gedaan hebben wat ik kon, dus deed ik dat toen ook.

 

We deelden lief en leed, drank en plezier. We deelden angst en verdriet, muziek en vertier. Conversaties van weinig woorden of avonden die verdronken in onze spraakwatervallen, nooit eentonig, nooit saai. Je was nu eenmaal een vriend. Ik zou alles met je gedeeld hebben, dus deed ik dat toen ook.

 

Toen kwam die ene nacht, waarvoor ik mezelf vervloekte. Ik deed je pijn. Ik deed je bittere tranen storten. Ik sloeg mea culpa, wou dat het nooit gebeurd was, maar het was te laat. Jij was onverzettelijk en deed me zo bittere tranen storten om het verlies van een dierbare vriend. Jij was nu eenmaal die vriend. Ik zou je alles vergeven hebben, maar jij deed dat toen dus niet.

 

Nu, maanden later, kijk ik terug op die ene avond. Die avond vol drank en joligheid, waar voor jou de draad tussen ons finaal doorgesneden werd. Ik kijk erop terug en voel geen schuld meer. Ik heb gedaan wat ik kon, je alles vergeven, alles gedeeld. Ik heb m’n hand naar je uitgestoken in verzoening. Je was nu eenmaal een vriend. Nu ben je enkel nog een stijfkoppige lul. En stort ik nog steeds bittere tranen over het verlies van een dierbare vriend.

00:21 Gepost door llorando of isaiah in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

22-08-06

Ik knikte en lachte instemmend

"Is de mens eigenlijk niet huilen met de pet op?", vroeg mijn zichzelf steeds herhalende vriend Bert zich af.

Ik knikte en lachte instemmend.

"En het probleem is dat niemand zich daar vragen bij stelt," voegde hij daaraan toe. "We doen maar op, zwelgen in een grote ijlheid, staan niet stil bij onze mentale stilstand."

Ik knikte en lachte instemmend.

"En totaal niet beseffen dat we allemaal slaven van het geld zijn, honden aan de leiband van het kapitalisme!" vervolgde hij. "Geld maakt niet gelukkig, mijn hol ja, geld maakt minder ongelukkig, dat is het enige wat je daarop kunt afdingen."

Ik knikte en lachte instemmend.

We dwaalden door de Antwerpse straten, maalden niet om de grote drukte die zich samentroepte rond enkele groot uitgevallen zeilboten, verdwaalden niet omdat we daar vandaag eens niet de behoefte aan hadden, baalden omdat de regen het weer haalde van de zon. Dat alles op een dag die de mens op een ongeïnspireerd moment zondag heeft genoemd.

"Geluk is een onoplettendheid van het leven," draafde Bert naarstig door.

Ik knikte en lachte instemmend. We doken een Ierse kroeg binnen en doken in een Ierse koffie. We zagen een paar lelijke honden passeren met erbij passende baasjes, zagen de wolken een boeiende hemel vormen die wat leek op ons leven en zagen dat de zon begon te wenen omdat er wolken voor schoven. Honden en baasjes begonnen een paar passen vlugger te lopen.

Bert zuchtte. Ik niet. Of toch wel.

"Hadden we maar een paar eeuwen eerder geleefd, "zei hij, "of waren we maar een paar decennia vroeger geboren, dat was al genoeg geweest. Maar nee, hier zitten we dan, in de oppervlakkigste periode sinds mensenheugnis. Maak daar maar heugnis van."

Ik knikte en lachte instemmend.

Hij schraapte zijn keel, lepelde wat in zijn koffie, mompelde "Ach, ja", ergerde zich met mij aan de zoveelste idioten die ons levenspad strompelend kruisten vandaag en zei plots: "Ons leven is een owngoal."

Ik knikte instemmend. En lachte. Of toch niet.

Ik weet het niet meer.

 

llorando

23:28 Gepost door llorando of isaiah in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

21-08-06

Waarneming (Inzicht, Deel 1)

“Waarom heb je me hierheen gebracht?” vroeg ik hem. Hij keek me aan en met een flauw glimlachje spelend op z’n lippen antwoordde hij “Een betere vraag zou zijn: waarom denk jij dat ik je ergens heen heb gebracht?” 

 

We zaten op een eenzame bergtop, omringd door duisternis. Een vuur tussen ons in deed enkel z’n gezicht oplichten en steeds veranderen. “Kijk omhoog en vertel me wat je ziet.” Ik deed wat hij me vroeg maar kon niets onderscheiden, tijdelijk verblind door de vlammen tussen ons in. Ik vertelde hem dit en hij zei me dat ik er m’n tijd voor moest nemen. “Goede waarneming vergt tijd, en we hebben alle tijd van de wereld.”

 

Ik keek hem opnieuw aan, licht geërgerd. “Waarom zou ik doen wat jij me vraagt? Je wil me niet vertellen wat ons doel hier is, als er al zoiets zou bestaan tout court. Nu ik er even over nadenk, wie ben jij eigenlijk?” “Als ik het je zou vertellen zou je me niet geloven, als ik het je niet vertel kan je er zelf achter komen.” gaf hij me als repliek. “Kijk nu gewoon maar omhoog en neem er deze keer je tijd voor. Je hebt alle tijd” voegde hij er nog aan toe.

 

Ik richtte m’n blik weer naar de sterren, of waar normaliter sterren zouden moeten zijn maar kon opnieuw niets onderscheiden in de zwartheid boven me. Of wacht, zag ik daar niet een lijn? Ja, ik kon bijna zweren dat ik een lijn zag, een kronkelende lijn die de zwartheid boven me in tweeën deelde. Dan nog een lijn, deze keer een tweede scheiding makend. Ik sloot m’n ogen even, gunde m’n ogen de rust die ze nodig hadden om verder te kijken en m’n brein de rust die het nodig had om te aanvaarden wat ik zag.

 

Ik opende m’n ogen andermaal en zag. De donkere hemel – bij gebrek aan aan beter woord – boven me was verdeeld in tientallen stukken, sommige herkenbare geometrische figuren vormend, andere naamloos door hun grillige vormen. Ik vertelde het mijn onbekende metgezel en vroeg hem wat het betekende. “Nog even nu” zei hij me, “blijf nog even kijken en je zal kunnen zien.” Ik deed wat me opgedragen was, me concentrerend op de delen zonder het geheel uit het oog te verliezen.

 

Tussen de lijnen in waren taferelen te zien die me vaag bekend voorkwamen. Een man in diepgaand gesprek met negen anderen, druk gesticulerend om z’n woorden kracht bij te zetten. Een vrouw en een man samen in een zetel, dicht bij elkaar en genietend van elkaars aanwezigheid. Een man op een bed, oud bloed druppelend uit nieuwe littekens, zoute tranen stromend uit gesloten ogen. Een man en een vrouw, druk ruziënd over wat vermoedelijk een kleinigheid geweest had kunnen zijn. Een man met lege blik, een brief schrijvend naar een onbelangrijke ontvanger. Scènes van geluk en droefheid, nostalgie en melancholie, pijn, lijden en dood. Scènes van één hoofdpersoon, mij ondertussen overbekend.

 

Ik keek naar mezelf.

 

“Goed zo” zei m’n mentor, “nu moet je voorbij je waarneming leren kijken...”

14:35 Gepost door llorando of isaiah in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Verrotte plek (Duisternis, Deel 1)

De Wereld is een verrotte plek, of wat een Romanticus lijden kan…

Toon me je angst en ik zal ze vergroten. Geef me je vreugde en ik zal ze vernietigen. Lach in je blijdschap en ik zal je verdrinken in mijn tranen. Geef me je pijn en ik zal ervan genieten. Niet omdat ik het wil, maar omdat ik het moet.

Ik wil lijden, haat, angst, wanhoop, verdriet en pijn zijn. Ik wil me eraan voldoen, het verzwelgen tot ik barst. Niet omdat ik ervan geniet, maar omdat ik het nodig heb.

Geef me mijn 10000 volt, mijn 100 meter vrije val. Geef me de doodsteek en het genadeschot. Vermorzel me, verbrijzel me, vernietig me. Laat me 1000 doden sterven, zodat ik weer herboren ken worden.

Laat me het recht op mijn fatalisme, mijn doemdenken. Geef me geen gelijk, toon me geen begrip. Laat je niet meeslepen in mijn zwartkijken, geef nooit toe aan mijn grillen. Dat zou onvergeeflijk zijn.

Laat me mijn nachtmerries, en angstdromen. Mijn diepe dalen die ik alleen moet doorkruisen, mijn hoge toppen die ik moet overwinnen. Laat me dat alles, en laat me niks meer.

Laat me zijn.

Ik ben.

02:23 Gepost door llorando of isaiah in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

19-08-06

Oude Doos

…en voor de verandering eens eentje uit de oude doos. Sommigen kennen het misschien al, of nog, of nog niet. We zien wel. Ik vond het terug, las het terug en moest het nog eens terug posten. Al was het maar voor even.

 

Bladwijzer

 

En opeens was het weer stil. Het café sloot. Daar stonden we dan. De deur van ons gesprek stond echter nog op een kier. Ze had haar voet er nog net tussen gekregen. De gordijnen gingen dicht.
"Waarom heet motregen eigenlijk motregen?" vroeg ik.
"Dat is niet wat je me wilt vragen", antwoordde ze.
"Het wordt laat," zei ik.
"Dat hangt van jou af."
Het licht ging uit.
Ik dacht dat ik een emoe de straat zag oversteken, maar dat zou me verbazen.

Het boek dat ze me had gegeven, heb ik uitgelezen. Het einde wilde ze nog niet weten, dat moest ik haar maar vertellen. Later, veel later. Dat probeerde ik nu al de hele avond.
Toch vreemd hoeveel honderdduizenden woorden er in een woordenboek staan, en hoe ik er toen op geen enkel kon komen.
Ik zag een boom staan die kon spreken. Spijtig genoeg zweeg hij toen we er voorbij liepen. Je zult dat altijd zien.

De bladwijzer lag nog thuis. Het lezen heeft er zijn sporen op nagelaten. Misschien hou ik hem wel als souvenir. Het was een mooi verhaal, dat wel - iedereen aan wie ik het vertel, moet erom glimlachen. Ook zij kennen het einde nog niet. Ook niet dat ik ondertussen al aan een nieuw boek begonnen ben.
Ik dacht dat ik een knoflookpad het verkeer zag regelen, maar dat moet inbeelding geweest zijn.

Ik weet niet of dat nieuwe boek even sterk gaat zijn. Zijn de hoofdpersonages even naïef gelukkig, soms pathetisch verdrietig, zijn de plannen in het begin even onbezonnen als de pijn onontgonnen? Gaat er ook geweend worden om lang alleen zijn, gaat er gemist worden en mist gespuid en gespoten worden, gaan ze hun ontmoeting en hun eerste kus even hard vervloeken als hun laatste afscheid? Worden hun eerste passen samen het begin van een lange wandeling over berg en dal, of bleef het bij beloven en geloven? Wordt de verhaallijn op het einde een lijn waar de een de ander aan houdt? Dat zal ik vroeg of laat wel weten te vertellen.
 
En opeens bleef het weer stil. Daar stonden we dan. De deur van ons gesprek nog op een kier. De laatste bladzijde van het boek was bijna omgeslagen. Ik keek opzij en zag een eland teken doen dat ik moest opschieten.
"Ons boek is uit", zei ik.
Deur dicht. Boek dicht.

 

llorando

17:23 Gepost door llorando of isaiah in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

17-08-06

Observatie

De scène ontvouwt zich op een willekeurige bus. Tegen al mijn gewoontes in zit ik helemaal achteraan, daar waar normaal de puberende en lawaaierige medemens zich bevindt. Ik laat m'n blik over m'n medereizigers dwalen.

Twee plaatsen voor me zie ik een jongedame, het evenbeeld van m'n eerste vriendin. Lang kastanjebruin haar en een mooi, zacht gezichtje, piekfijn gekleed in esthetisch verantwoorde kleuren. Een zoete geur drijft tot bij me en doet herinneringen van lang geleden bovenkomen. Voor deze goed en wel doorgedrongen zijn is ze verdwenen. Haar beeld uit m'n gedachten, de herinnering vervlogen met de wind.

Vlak voor me zit een gezichtsloze jongeman die dringend aan een scheerbeurt toe is. Andere onbekenden verlaten me, vervangen door nieuwe gezichten. Ik blijf op m'n eiland, veilig tussen pen en schrift.

Een gsm gaat. De jongeman voor me neemt op. Lichaamstaal en kledij die niet aan mij besteed zijn verraden een stoere kerel luisterend naar de naam Kenny, Marco of Rachid, die z'n weekends waarschijnlijk in een voetbalkantine doorbrengt, afgewisseld met het irriteren en terroriseren van argeloze voorbijgangers. Vermoedelijk uit compensatiedrang voor ontkende onzekerheden over zichzelf. Of z'n kleine penis.

Wie ben ik echter om te oordelen over onbekenden? Ik neem het tafereel verder in ogenschouw. Helemaal vooraan een blondine die door haar haardracht beelden oproept van een vroegere muze. Eén die steeds onbereikbaar bleef. Dat mooi haar m'n achilleshiel is zal in verdere uiteenzettingen nog wel blijken, dit echter volledig terzijde.

Achter de blondine zit een vrouw. Ik schat haar om en bij de 50, het type dat er 30 wil uitzien en een fortuin spendeert aan restauraties, gevelbewerkingen en nog van dat fraais. Het gekende resultaat is uiteraard dat ze eerder 60 lijkt. Gelukkig stapt deze kwelling voor het oog snel af.

Hoe dichter we het eindstation naderen, des te leger wordt de bus. Een man die perfect uit "Grease" ontsnapt kan zijn, zit zacht mee te zingen met z'n discman. Ik onderdruk de neiging hem te vragen waarom. Aparte bui of niet, sociaal gedrag op een bus werkt nog steeds als een rode lap op een stier bij ondergetekende.

Twee twintigers die duidelijk niet naar Radiohead luisteren, zijn volop in bespreking over hun komende weekend: Pukkelpop vanaf zaterdag. Een tikkeltje jaloezie steekt de neus aan het venster maar verlaat al even snel het pand aangezien ik niet eens bekend ben met de affiche. Intussen is mijn John Travolta afgestapt.

Aan het eindstation blijven uiteindelijk enkel de blondine en ik over. Een fractie van een seconde is er oogcontact, en de zweem van een glimlach. M'n onbereikbare muze indachtig glimlach ik terug en stap dan van de bus. In gedachten kus ik haar, m'n vroegere vriendin en m’n muze, en laat hen dan zonder wroeging gaan.

Sommige dromen moeten dromen blijven.

23:47 Gepost door llorando of isaiah in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Spijt

"Vind jij ook niet dat je bij elke grote beslissing die je neemt in je leven vervreemdt van jezelf?", vroeg mijn eeuwig opgejaagde vriendin Joke zich af.

Ik luisterde met haar mee naar de stilte die daarop volgde terwijl ik mijn eerste antwoord doorslikte.

"Sta jij dan niet achter alles wat je tot dusver beslist hebt?", vroeg ik haar alsnog, onnodig zelfverzekerd. Alsof ik die vraag volmondig met het geladen 'ja' kon beantwoorden. Dat doorzag ze.

"Evenmin als jij." Ik wilde tegensputteren dat de dingen die ik het meest betreur voortkomen uit een doodgelopen besluiteloosheid, een eeuwige twijfel die wegomleggingen en -versperringen aanbrengt op de weg die je eigenlijk moet, wil en kan afleggen. Tot je je eindbestemming niet meer terugvindt, onzekerheid je wegenkaart aan flarden scheurt en je benzinetank steeds leger loopt met elke vluchtweg die je wilt nemen. Tot ik besefte dat ik zulke gedachtegangen beter hier neerschrijf in plaats van luidop uit te spreken. Kan ze hen evengoed hier lezen.

("Schrijvend zeg ik meer dan sprekend," durf ik wel eens uit te werpen op een met niet teveel alchohol, goeie muziek en bovenal goed gezelschap overladen avond. Dat wordt dan telkens weggelachen. "Hoor hem, onze stille", roepen ze dan ironisch uit.

Toch duren gesprekken in mijn hoofd altijd langer dan dat ze in werkelijkheid zijn en roep ik op papier steeds harder dan in een ruimte. Zo ook nu.)

"Ik heb alleen spijt van dingen die ik niet beslist heb", herhaalde ik de steeds terugkerende, knagende zin in mijn hoofd. "Dat geldt voor iedereen, niet?"

"Dat is wel heel kortzichtig", pikte ze in, "dan heb je geen flauw benul van wat 'spijt' is."

Ik zei dat ik dat na een kwarteeuw ook nog niet wil of kan weten.

Zij zei dat ze me het niet toewenste.

Ik zei dat je niet geleefd hebt als je een gevoel niet gehad hebt, of geproefd hebt in je leven.

Zij lachte dat ik daar maar geen spijt van zou krijgen.

Ik hoop alleen dat als ik ervan proef, ik niet geblinddoekt zal zijn. Want als die afgenomen wordt, is de smaak nog zoveel sterker.

 

(weer zo'n zin die ik nooit uitspreek, maar steeds zal neerschrijven)

 

llorando

21:34 Gepost door llorando of isaiah | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Basiskamp

Stemmen om me heen die reeds lang verstomd waren, brengen me tot rust. Niet langer dezelfde omgeving gevuld met ergernis en droefnis, maar een warm genieten van hen die ik lang niet meer kon of wou verdragen. Thuisgekomen in mezelf na een poolexpeditie, het avontuur beleefd, de lessen getrokken. Veel voeten in de aarde, maar niet nutteloos.

Nieuwe keuzes die oude beslissingen overbodig maken, als waren het archeologische resten van vroegere dagen, nu verzameld in het museum van de tijd. Een veelheid aan mogelijkheden toont de kronkelende wegen die me omringen. Niet één kruistocht langs al te vaak platgetreden paden naar een enkel onafwendbaar doel. In de plaats snelwegen en landweggetjes, mogelijkheden tonend maar geen verplichtingen opleggend.

Onbekende uitkomsten van nog uit te werken kansberekeningen nemen de plaats in van statistische onmogelijkheden, bekomen door snelheids- en schoonheidsfouten. Dit is de draaglijke lichtheid van mijn bestaan, mijn mogelijkheid Jekyll en Hyde te zijn, Sawyer en Finn, Robinson en Vrijdag.

Ik ben de gelukkige prins, maar gelukkig van vlees en bloed, en voor mij geen zwaluw die de stad voor mij in ogenschouw neemt en geeft wat ik kan. Ik wil zelf door de sloppen gaan, langs de herenhuizen en arbeiderswijken, en zien wat ik kan en wil geven, maar ook wat ik mag en kan krijgen.

De wereld is mijn speeltuin.

Zin om mee te spelen?

11:21 Gepost door llorando of isaiah in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

16-08-06

Nog niet thuis

Kijk eens aan, hier zit ik dan weer achter mijn scherm. Kat dartelend rond mijn stoel, een denkbeeldige rode porto in de hand, een even denkbeeldige gemoedsrust in mijn nooit rustend hoofd, een onverhoopte sigaar in de rechtermondhoek, met tegen de achtergrond de dagelijkse oppervlakkigheid die meer rillingen en reliëf vertoont dan velen die mijn pad kruisen waard zijn. Op de kat na neem ik mijn wensen weer voor werkelijkheid, maar laat dat de pret niet bederven.

"Wat heb je vandaag weeral meegemaakt?", geeuwen mijn in slaap wiegende gedachten me toe. Alsof ze naar mijn antwoord zouden luisteren. Ze dromen weg, hopend dat ik hen niet achterna jaag, inhaal en terug gevangen neem in mijn verstikkend hoofd.

"Last Night I Dreamt That Somebody Loved Me" mijmert Morrissey hier op de voorgrond - ik hoop dat enkele echo's weergalmen door de smalle Lierse straatjes. (Zonder twijfel mijn lyrische held, misschien ook muzikaal - nog tien dagen en dromen komen uit in de AB. Dit tussen haakjes. Zo dus: )

Waar zouden mijn gedachten zitten ondertussen? Waarschijnlijk ergens aan het spookrijden, door een of ander vervaarlijk uitwijkmanoeuvre voor wat ze zagen opdoemen in de gracht belandend, of in de middenberm van de middelmaat, zodat ze gebroken, gekneusd, gedesillusioneerd en richtingloos terug bij me aankloppen. En ik kan er geen land meer mee bezeilen. Ach, mijn gedachten. Ze kunnen nog niet met hun eigen vrijheid om - of nog steeds niet. En ik kan ze niet de baas. Huisarrest helpt niet. Op water en brood zetten ook niet - dat zijn ze eigenlijk sowieso al sinds jaar en dag gewoon. Komt er ooit een dag dat ze rustig zullen zijn, rust zullen vinden en hun nest amper verlaten, zoals mijn katten hier? Misschien, maar dat valt niet te hopen. Dat zou een nachtmerrie zijn, hetzelfde aanvoelen alsof ze afgestorven zijn. "De gedachten zijn vrij", luidt het toch. Wel, laat ze er maar misbruik van maken. Zo lang ze maar niet te laat thuis zijn.

llorando

23:57 Gepost door llorando of isaiah | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

En de toekomst?

In het ondergrondse van de Pelgrom spraken we elkaar voor een laatste keer. "Ik ben het zat." zei hij. "Zat om steeds voor dezelfde mensen dezelfde dingen te moeten doen. Zat om uit mijn eigen creativiteit geen voldoening meer te halen." Ik begreep hem volkomen.

Ik wou er zelf ook een literair einde aan maken. De handdoek, veer of vulpen in de ring gooien was ook voor mij een verleiding geworden die slechts een kleine aanzet nodig had om feit te worden, in plaats van fictie. Dat was ook de reden van onze samenkomst.

"Voordat je samen een toekomst kunt uitbouwen moet de spons over het verleden gehaald worden." wist ik uit te brengen. Hij lachte. "Wat dacht je? Net zomin als jij wil ik eeuwig vastzitten in een nutteloos gelapzwans over steeds dezelfde onbenulligheden. Ik wil niet van een publiek afhangen, zaken schrijven omdat ze nu eenmaal verwacht worden, noem het op."

Ik dacht er even over na. "Goed, ik wil ook kunnen gaan voor de slechte dagen, maar nog veel meer voor de goede dagen. Iets waarin zowel jij als ikzelf mea culpa mogen slaan wat betreft het verleden." Hij zweeg en nipte van zijn onbestemde drank.

"Wat dat betreft zitten we op dezelfde golflengte" zei hij me, "dus waarom er meer woorden aan vuil maken dan nodig is? We beginnen hier en nu." En dat was dat.

En de toekomst? Die is voor later...

llorando, aan u de eer

03:08 Gepost door llorando of isaiah in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

 Onderdak

Ach, laten we de grote woorden over een "nieuw begin" maar laten voor wat en wie ze zijn. Laten we de grote beloftes maar achterwege laten, vroegere voornemens maar dieper wegzinken in de doordrenkte grond. Maar laten we dat weemoedig verlangen naar wat was, moet en zal zijn, blijven koesteren. En ons erdoor laten voorttrekken, met een steeds nauwere strop om de hals.

Wat volgens velen, en in laatste instantie ook door onszelf, moest gebeuren, neemt bij deze aanvang: samen schuilen onder een literair dak, waar dagelijkse beslommeringen als hagelbuien op neerstorten, waar steeds kleurrijkere verwachtingspatronen aan sleuren als helse rukwinden, en waaronder woorden een warme schuilkelder voor ons graven.

Laten we dat amicaal gezwans over soulmates enzo maar voor wat en wie ze zijn. Laten we de geschiedenis van onze "vriendschapsband" maar achterwege laten, toffe anekdotes ervan maar dieper wegzinken in de doordrenkte grond. Maar laten we onze woorden voortaan niet meer alleen gesproken op café laten samensmelten, maar ook geschreven. Onafhankelijk en ongebonden, in plaats van ze een paar keer per jaar uit te spuwen, nu wekelijks, dagelijks, uurlijks laten borrelen, vloeien, stromen en storten.

Blij u terug te zien. Blij u terug te lezen. En u terug te zien lezen.

 

Isaiah, na u!

00:58 Gepost door llorando of isaiah in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |