28-08-06

Let me kiss you/Later, veel later...

Zondagavond Morrissey gezien, in de AB. Maar vooral gehoord. Meegelipt. En -geschreeuwd. Mee gesprongen, het moet de vijfde rij geweest zijn. Mocht het niet zo belachelijk en puberaal klinken, ik zou hem mijn lyrische held noemen.

Een muzikale dichter zonder voorgaande, met een milde arrogantie waar alleen hij mee weg komt. Ik was eerst van plan hier enkele lyrische uittreksels te posten, maar dat is onbegonnen werk. Een favoriete tekst, een favoriet nummer heb ik evenmin. Ga, ontdek, lees, luister, ril, vind alle andere muziekteksten de onreinste flauwekul en clichés in pakjes. Iedereen die meent een melancholische tekst op noten te hebben neergeschreven, moet hem erkentelijk zijn.

Hoogtepunten afgelopen zondag? Tja, onuitputtelijk en onbegonnen werk: Girlfriend in a Coma, How Soon is Now? ("I am human and I need to be loved"), Life is a Pigsty, Now My Heart is Full ("I was tired again, I tried again, and now my heart is full), Let me kiss you" ("Close your eyes, and think of someone you physically admire, and let me kiss you, let me kiss you. But then you open your eyes, and you see someone you physically despise, but my heart is open, my heart is open to you")...

Kijk, nu doe ik het toch. Er zijn nog zoveel, zoveel betere, teksten. Maar kom. Woensdag Pearl Jam in het Sportpaleis. En 24 september mijn andere muzikale held (tja...), Nick Cave, ook in Antwerpen. Twee lang-, lángverwachte muzikale puzzelstukjes die mijn grootste tijdverdrijf, mijn passie voor muziek, voor een groot deel mee vervolmaken.

De impact van muziek op mijn leven is onbeschrijflijk groot. Misschien is dat wel mijn grootste frustratie, dat die muziek in mijn leven slechts eenrichtingsverkeer is. Ik kan alles wel in woorden vatten, maar ik kan die woorden niet doen leven. Ik kan geen poot zingen, kan geen snaar aanslaan of toets beroeren zonder het concept 'muziek' onnavolgbaar te beledigen. "Het is nooit te laat", durft de doorsnee optimist te zeggen. Kan zijn. Maar het wordt laat, later, en later. En des te meer zinnen met "LateR..." beginnen, des te minder tijd er rest, en des te meer zinnen met "...lateN" eindigen.

Maar vooreerst: "Let me kiss you" nog eens opleggen. En al de rest ook.

23:57 Gepost door llorando of isaiah in Muziek | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

iedereen die ik ken is precies afgezakt naar den ab, mar ik ken diene kwiet niet

Gepost door: lord cms | 29-08-06

ik ik moest hem missen
om de idiote reden
dat ik er te laat bij was
voor een ticketje...

zucht...
my hero...
al die liedjes

maar één woord:
pietzak!!!

Gepost door: ac | 29-08-06

Muziek...
Woensdag was het ook heel erg goed...

En ook bij mij eenzelfde frustratie...
Verder dan virtuoos (ondertussen een tijd geleden maar soit) blokfluitspelen ben ik niet geraakt...

Maar plaatjes draaien en een volle zaal uit de bol zien gaan,
wind ik ook al heel erg leuk.

En misschien zelfs wel het allerleukst vind ik beneden in mijn kelder een obscuur plaatje opleggen en helemaal alleen genieten en de muziek op me in laten werken...

Stoned, stoned, stoned, stoned, let's get stoned, music is the dope! (Arno)

Gepost door: Kaajee | 01-09-06

De commentaren zijn gesloten.