21-08-06

Waarneming (Inzicht, Deel 1)

“Waarom heb je me hierheen gebracht?” vroeg ik hem. Hij keek me aan en met een flauw glimlachje spelend op z’n lippen antwoordde hij “Een betere vraag zou zijn: waarom denk jij dat ik je ergens heen heb gebracht?” 

 

We zaten op een eenzame bergtop, omringd door duisternis. Een vuur tussen ons in deed enkel z’n gezicht oplichten en steeds veranderen. “Kijk omhoog en vertel me wat je ziet.” Ik deed wat hij me vroeg maar kon niets onderscheiden, tijdelijk verblind door de vlammen tussen ons in. Ik vertelde hem dit en hij zei me dat ik er m’n tijd voor moest nemen. “Goede waarneming vergt tijd, en we hebben alle tijd van de wereld.”

 

Ik keek hem opnieuw aan, licht geërgerd. “Waarom zou ik doen wat jij me vraagt? Je wil me niet vertellen wat ons doel hier is, als er al zoiets zou bestaan tout court. Nu ik er even over nadenk, wie ben jij eigenlijk?” “Als ik het je zou vertellen zou je me niet geloven, als ik het je niet vertel kan je er zelf achter komen.” gaf hij me als repliek. “Kijk nu gewoon maar omhoog en neem er deze keer je tijd voor. Je hebt alle tijd” voegde hij er nog aan toe.

 

Ik richtte m’n blik weer naar de sterren, of waar normaliter sterren zouden moeten zijn maar kon opnieuw niets onderscheiden in de zwartheid boven me. Of wacht, zag ik daar niet een lijn? Ja, ik kon bijna zweren dat ik een lijn zag, een kronkelende lijn die de zwartheid boven me in tweeën deelde. Dan nog een lijn, deze keer een tweede scheiding makend. Ik sloot m’n ogen even, gunde m’n ogen de rust die ze nodig hadden om verder te kijken en m’n brein de rust die het nodig had om te aanvaarden wat ik zag.

 

Ik opende m’n ogen andermaal en zag. De donkere hemel – bij gebrek aan aan beter woord – boven me was verdeeld in tientallen stukken, sommige herkenbare geometrische figuren vormend, andere naamloos door hun grillige vormen. Ik vertelde het mijn onbekende metgezel en vroeg hem wat het betekende. “Nog even nu” zei hij me, “blijf nog even kijken en je zal kunnen zien.” Ik deed wat me opgedragen was, me concentrerend op de delen zonder het geheel uit het oog te verliezen.

 

Tussen de lijnen in waren taferelen te zien die me vaag bekend voorkwamen. Een man in diepgaand gesprek met negen anderen, druk gesticulerend om z’n woorden kracht bij te zetten. Een vrouw en een man samen in een zetel, dicht bij elkaar en genietend van elkaars aanwezigheid. Een man op een bed, oud bloed druppelend uit nieuwe littekens, zoute tranen stromend uit gesloten ogen. Een man en een vrouw, druk ruziënd over wat vermoedelijk een kleinigheid geweest had kunnen zijn. Een man met lege blik, een brief schrijvend naar een onbelangrijke ontvanger. Scènes van geluk en droefheid, nostalgie en melancholie, pijn, lijden en dood. Scènes van één hoofdpersoon, mij ondertussen overbekend.

 

Ik keek naar mezelf.

 

“Goed zo” zei m’n mentor, “nu moet je voorbij je waarneming leren kijken...”

14:35 Gepost door llorando of isaiah in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

beyond the perception lies the conception

ja da's wel wreed moeilijk in een wereld waar de paardenbrillen in overtal zijn ;-)

Gepost door: lord cms | 21-08-06

De commentaren zijn gesloten.