19-08-06

Oude Doos

…en voor de verandering eens eentje uit de oude doos. Sommigen kennen het misschien al, of nog, of nog niet. We zien wel. Ik vond het terug, las het terug en moest het nog eens terug posten. Al was het maar voor even.

 

Bladwijzer

 

En opeens was het weer stil. Het café sloot. Daar stonden we dan. De deur van ons gesprek stond echter nog op een kier. Ze had haar voet er nog net tussen gekregen. De gordijnen gingen dicht.
"Waarom heet motregen eigenlijk motregen?" vroeg ik.
"Dat is niet wat je me wilt vragen", antwoordde ze.
"Het wordt laat," zei ik.
"Dat hangt van jou af."
Het licht ging uit.
Ik dacht dat ik een emoe de straat zag oversteken, maar dat zou me verbazen.

Het boek dat ze me had gegeven, heb ik uitgelezen. Het einde wilde ze nog niet weten, dat moest ik haar maar vertellen. Later, veel later. Dat probeerde ik nu al de hele avond.
Toch vreemd hoeveel honderdduizenden woorden er in een woordenboek staan, en hoe ik er toen op geen enkel kon komen.
Ik zag een boom staan die kon spreken. Spijtig genoeg zweeg hij toen we er voorbij liepen. Je zult dat altijd zien.

De bladwijzer lag nog thuis. Het lezen heeft er zijn sporen op nagelaten. Misschien hou ik hem wel als souvenir. Het was een mooi verhaal, dat wel - iedereen aan wie ik het vertel, moet erom glimlachen. Ook zij kennen het einde nog niet. Ook niet dat ik ondertussen al aan een nieuw boek begonnen ben.
Ik dacht dat ik een knoflookpad het verkeer zag regelen, maar dat moet inbeelding geweest zijn.

Ik weet niet of dat nieuwe boek even sterk gaat zijn. Zijn de hoofdpersonages even naïef gelukkig, soms pathetisch verdrietig, zijn de plannen in het begin even onbezonnen als de pijn onontgonnen? Gaat er ook geweend worden om lang alleen zijn, gaat er gemist worden en mist gespuid en gespoten worden, gaan ze hun ontmoeting en hun eerste kus even hard vervloeken als hun laatste afscheid? Worden hun eerste passen samen het begin van een lange wandeling over berg en dal, of bleef het bij beloven en geloven? Wordt de verhaallijn op het einde een lijn waar de een de ander aan houdt? Dat zal ik vroeg of laat wel weten te vertellen.
 
En opeens bleef het weer stil. Daar stonden we dan. De deur van ons gesprek nog op een kier. De laatste bladzijde van het boek was bijna omgeslagen. Ik keek opzij en zag een eland teken doen dat ik moest opschieten.
"Ons boek is uit", zei ik.
Deur dicht. Boek dicht.

 

llorando

17:23 Gepost door llorando of isaiah in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

Laat Laat wel de poort van deze blog wijdopen ! Dit is en blijft knap.

Gepost door: Ofanders | 19-08-06

woordenboek een gamma vol
elke bladzijde
kan er me op moment eentje aanreiken
en toch
soms is de reikwijdte ontoereikend
soms is Z het einde en ligt niets ervoor...

zelfs die toestand
kan je dan niet meer definiëren...

Ook hier word ik weer sprakeloos
(waar haal ik dan deze woorden: don't ask!)
welkom terug jullie twee!

Gepost door: ac | 20-08-06

De commentaren zijn gesloten.