17-08-06

Observatie

De scène ontvouwt zich op een willekeurige bus. Tegen al mijn gewoontes in zit ik helemaal achteraan, daar waar normaal de puberende en lawaaierige medemens zich bevindt. Ik laat m'n blik over m'n medereizigers dwalen.

Twee plaatsen voor me zie ik een jongedame, het evenbeeld van m'n eerste vriendin. Lang kastanjebruin haar en een mooi, zacht gezichtje, piekfijn gekleed in esthetisch verantwoorde kleuren. Een zoete geur drijft tot bij me en doet herinneringen van lang geleden bovenkomen. Voor deze goed en wel doorgedrongen zijn is ze verdwenen. Haar beeld uit m'n gedachten, de herinnering vervlogen met de wind.

Vlak voor me zit een gezichtsloze jongeman die dringend aan een scheerbeurt toe is. Andere onbekenden verlaten me, vervangen door nieuwe gezichten. Ik blijf op m'n eiland, veilig tussen pen en schrift.

Een gsm gaat. De jongeman voor me neemt op. Lichaamstaal en kledij die niet aan mij besteed zijn verraden een stoere kerel luisterend naar de naam Kenny, Marco of Rachid, die z'n weekends waarschijnlijk in een voetbalkantine doorbrengt, afgewisseld met het irriteren en terroriseren van argeloze voorbijgangers. Vermoedelijk uit compensatiedrang voor ontkende onzekerheden over zichzelf. Of z'n kleine penis.

Wie ben ik echter om te oordelen over onbekenden? Ik neem het tafereel verder in ogenschouw. Helemaal vooraan een blondine die door haar haardracht beelden oproept van een vroegere muze. Eén die steeds onbereikbaar bleef. Dat mooi haar m'n achilleshiel is zal in verdere uiteenzettingen nog wel blijken, dit echter volledig terzijde.

Achter de blondine zit een vrouw. Ik schat haar om en bij de 50, het type dat er 30 wil uitzien en een fortuin spendeert aan restauraties, gevelbewerkingen en nog van dat fraais. Het gekende resultaat is uiteraard dat ze eerder 60 lijkt. Gelukkig stapt deze kwelling voor het oog snel af.

Hoe dichter we het eindstation naderen, des te leger wordt de bus. Een man die perfect uit "Grease" ontsnapt kan zijn, zit zacht mee te zingen met z'n discman. Ik onderdruk de neiging hem te vragen waarom. Aparte bui of niet, sociaal gedrag op een bus werkt nog steeds als een rode lap op een stier bij ondergetekende.

Twee twintigers die duidelijk niet naar Radiohead luisteren, zijn volop in bespreking over hun komende weekend: Pukkelpop vanaf zaterdag. Een tikkeltje jaloezie steekt de neus aan het venster maar verlaat al even snel het pand aangezien ik niet eens bekend ben met de affiche. Intussen is mijn John Travolta afgestapt.

Aan het eindstation blijven uiteindelijk enkel de blondine en ik over. Een fractie van een seconde is er oogcontact, en de zweem van een glimlach. M'n onbereikbare muze indachtig glimlach ik terug en stap dan van de bus. In gedachten kus ik haar, m'n vroegere vriendin en m’n muze, en laat hen dan zonder wroeging gaan.

Sommige dromen moeten dromen blijven.

23:47 Gepost door llorando of isaiah in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

heerlijk zo'n beschrijvend stukje!
mooi
grts
vhike

Gepost door: vhike | 18-08-06

Echt goed, Echt goed dat je verrezen bent, of deels gereïncarneerd, of wat dan ook. Zoals mooi haar altijd mooi zal blijven (ook in verschillende grijstinten), zo blijf jij mooi schrijven !

Gepost door: Ofanders | 18-08-06

De commentaren zijn gesloten.