16-08-06

Nog niet thuis

Kijk eens aan, hier zit ik dan weer achter mijn scherm. Kat dartelend rond mijn stoel, een denkbeeldige rode porto in de hand, een even denkbeeldige gemoedsrust in mijn nooit rustend hoofd, een onverhoopte sigaar in de rechtermondhoek, met tegen de achtergrond de dagelijkse oppervlakkigheid die meer rillingen en reliëf vertoont dan velen die mijn pad kruisen waard zijn. Op de kat na neem ik mijn wensen weer voor werkelijkheid, maar laat dat de pret niet bederven.

"Wat heb je vandaag weeral meegemaakt?", geeuwen mijn in slaap wiegende gedachten me toe. Alsof ze naar mijn antwoord zouden luisteren. Ze dromen weg, hopend dat ik hen niet achterna jaag, inhaal en terug gevangen neem in mijn verstikkend hoofd.

"Last Night I Dreamt That Somebody Loved Me" mijmert Morrissey hier op de voorgrond - ik hoop dat enkele echo's weergalmen door de smalle Lierse straatjes. (Zonder twijfel mijn lyrische held, misschien ook muzikaal - nog tien dagen en dromen komen uit in de AB. Dit tussen haakjes. Zo dus: )

Waar zouden mijn gedachten zitten ondertussen? Waarschijnlijk ergens aan het spookrijden, door een of ander vervaarlijk uitwijkmanoeuvre voor wat ze zagen opdoemen in de gracht belandend, of in de middenberm van de middelmaat, zodat ze gebroken, gekneusd, gedesillusioneerd en richtingloos terug bij me aankloppen. En ik kan er geen land meer mee bezeilen. Ach, mijn gedachten. Ze kunnen nog niet met hun eigen vrijheid om - of nog steeds niet. En ik kan ze niet de baas. Huisarrest helpt niet. Op water en brood zetten ook niet - dat zijn ze eigenlijk sowieso al sinds jaar en dag gewoon. Komt er ooit een dag dat ze rustig zullen zijn, rust zullen vinden en hun nest amper verlaten, zoals mijn katten hier? Misschien, maar dat valt niet te hopen. Dat zou een nachtmerrie zijn, hetzelfde aanvoelen alsof ze afgestorven zijn. "De gedachten zijn vrij", luidt het toch. Wel, laat ze er maar misbruik van maken. Zo lang ze maar niet te laat thuis zijn.

llorando

23:57 Gepost door llorando of isaiah | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

*gelukzalige zucht* Je kan het nog steeds, toveren met taal. Ik ben jaloers, omdat je dat kan, woorden die uit je vingers springen, schijnbaar moeiteloos. Maar tegelijkertijd geniet ik van die woorden, die aanvoelen als zachte, plagerige strelingen.

Gepost door: Talforthes | 17-08-06

De commentaren zijn gesloten.