18-06-08

Over alles... over niks...

"Het was een beetje koud in mijn hart", las ik eerder deze avond. Zo voelt het wel ja. "Is dees 't begin van 't einde?, vroeg ze", hoor ik soms ook wel afspelen. 't Is 't einde van 't begin, citeer ik nu, en wat er daarna volgt is mij een raadsel.Tijd voor melancholie dacht ik, dus kruip ik in m'n pen. Niet dat ik het gevoel heb iets te vertellen te hebben, maar omdat ik die onbedwingbare neiging voel opkomen. Er zit veel dat eruit wil, maar niet mag. Veel dat eruit mag, maar niet wil. Dus zeg ik maar weer niks. En daarmee is dan ook alles gezegd.Dus grijp ik maar naar associatie-alcohol. voetbalvernieling. Pijnlijk prangende principes. hoofdlettergevoeligheid. Wanordelijke rommel in mijn hoofd. Waarin ik orde wil scheppen maar niet mag. Om de slaap op afstand te houden die als ongenode gast toch steeds te laat komt. Of te vroeg. Of niet.Lijn zit hier niet in. Maar het was eens nodig. Misschien kom ik binnenkort nog eens terug, misschien lees ik het binnenkort nog eens. Misschien haal ik er iets uit. Misschien niet. Geen loze beloftes deze keer. Enkel spuien van de woorden die ik niet gezegd krijg. Liefde haat dood liefde ego duo trio liefde verdwijn niet meer pijn pijn slaap droomDromen verzacht de zeden. Of was dat muziek? Ik ben het vergeten, het maakt niks meer uit. Vergeten als een eindeloze reis naar de vergetelheid. Een tijdloos treffen van de eeuwige zinloosheid. Een intens opgaan in een diepgewortelde schoonheid. Een hunkerend verlangen naar de uitdovende eenzaamheid. Slaap zacht lieve Llorando. En veel succes.Zacht zingende groetIsaiah 

01:03 Gepost door llorando of isaiah in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

07-11-06

 

Beste llorando,

aangezien ik momenteel in een relatief tolerante bui ben, zal ik nu even het stokje dat tint ons bezorgd heeft, invullen.

Mijn werktitel

Hier zou ik zeer opportunistisch simpelweg “Isaiah” kunnen zetten. Aangezien ik dit echter (vreemd genoeg) degelijk wil doen, zal ik hier even dieper op ingaan... Isaiah is een deel van mijn werktitel, maar niet meer dan dat. M’n echte naam zal dan weer eerder bij m’n werkelijke werktitel horen, maar niet in één bepaalde incarnatie. Zoals bij iedereen die eerlijk is ten opzichte van zichzelf, heeft die naam in elke omgeving een andere verpakking. Niet om in de smaak te vallen, want dat hoef ik niet, wel om mensen te kunnen begrijpen. Lakend van elke vorm van empathie, moet ik hen worden vooraleer ik hen kan begrijpen. Samengevat: geen werktitel vanavond schat. Jammer.

Mijn geheime titel

Nog zo’n leukerd, m’n geheime titel... ook daar is Isaiah een deel van, want voor het grootste deel van de echte wereld bestaat Isaiah niet. Vandaar dat deze dus ook een deel van m’n geheime titel is. Maar ik heb nog zovele andere raadselachtige, enigmatische titels die ik niet aan jullie neus ga hangen... Die blijven tussen mezelf en enkele selecte uitverkorenen zoals Wolf ze pleegt te noemen. Dus sorry, geen geheime titels te rapen hier. Pech.

Mijn droomtitel

Als ik mijn collega even een bloem op z’n das mag spelden: llorando. Maar zoals altijd is dit te gemakkelijk (zij het wel eerlijk) en gaan we ook bij dit sluitstuk nog even elaboreren. Mijn dromen liggen in de toekomst en het heden, maar ook het verleden. Dit betekent niet dat ik verlamd ben door het verleden, ik ben me er simpelweg heel erg bewust van dat elke keuze die ik ooit maakte een effect heeft gehad op wie ik nu ben. Mijn droomtitel is de samenvatting van al wie ik was, ben en ooit zal zijn in één woord. En aangezien dat woord te stralend, te mooi zou zijn om waar te zijn zou niemand me geloven of zelfs maar horen. Geen parels voor de zwijnen, dus geen droomtitels voor de lieve bloggertjes. Sorry.

Dit dus om te illustreren wat mijn idee over stokjes is: sorry folks, geen aanhanger hier. En om te zorgen dat geadresseerde geen ziedende meutes achter zich aan krijgt: dit stukje komt zuiver van de hand van Isaiah. Als  ook maar iemand  gevierendeeld mag worden voor zijn gebrek aan respect en medewerking ten opzichte van blogland zou u hem moeten hebben. Cheers folks!

Met vriendelijke groet,

Isaiah

 

20:20 Gepost door llorando of isaiah in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

06-11-06

Brief aan llorando: Peter Pan in transitie

Beste llorando,

Ere wie ere toekomt, begonnen zou moeten worden met uitgebreide dankbetuigingen aan Uw adres voor de verhelderende woorden die verschenen in Uw vorige creatie. Plaatsgebrek noopt ons echter dit te beperken tot een kort doch daarom niet minder welgemeend “Bedankt!”. Dit gezegd zijnde kan overgegaan worden tot de orde van de dag: slapeloze nachten, genotsmiddelen en (hoe kan het anders) de ondraaglijke lichtheid van ons bestaan.

Uit de gunstige en vaak minder gunstige gesterntes die onze ontmoetingen met hem telkens weer bepaalden weet U deels met welke troubleringen en beslommeringen onze gezamenlijke vriend Wolf te kampen heeft. Dat de nadruk hierbij zeer sterk ligt op de slingerbeweging tussen energie en apathie is echter misschien nieuws voor U. Het meest verontrustende hierbij is dat de huidige intensiteit van deze twee polen welhaast dramatische vormen dreigt aan te nemen. Deze bipolariteit fungeert als alarmbel voor de mensen die met hem begaan zijn, een select gezelschap uitverkorenen tot wie ik mezelf met de volste overtuiging durf te rekenen. Vandaar dat ik hem vorige week contacteerde met de open vraag of hij het enigma “Wolf” verder voor me wou uitdiepen. Wat nu volgt is zijn relaas...

Wie me kent weet dat ik een kind ben. Zoals elk kind heb ik primaire behoeftes, waarvan slaap voor mij veruit de belangrijkste is. Wordt deze niet vervuld, dan komt een primaire valkuil op de proppen om me het leven zuur te maken. Deze valkuil ken ik als geen andere. Hij is sinds jaar en dag m’n vriend die ik in vele gedaantes gezien en ervaren heb. Hij draagt vele namen, maar degene die hij prefereert is Angst. Dus noem ik hem Angst. Hij is wie me verlamt, die ervoor zorgt dat ik ter plaatse blijf trappelen, figurant en hoofdrolspeler in m’n persoonlijke Echternach.

Ik ben bang, Isaiah. Bang voor evolutie, voor stagnering. Bang voor succes, voor falen. Bang om man te worden, om kind te blijven. Al dan niet legale noodzaken geven me kortstondige adempauzes, waarna achtereenvolgens motivatie, teleurstelling, demotivatie en depressie me terug naar mijn vriend torpederen. Meer dan een schamele pleister op de wonde is dit niet.

Of moet ik zeggen “was dit niet”? Er is een verandering merkbaar en hoewel deze me vervult van trots brengt die me ook terug naar die vriend, Angst. Deze verandering omvat een bewustwording van hoe ik volwassen kan en moet worden. Angst fluistert me echter meteen in dat ik dit niet wil, moet of kan.

Wie er wint? Onmogelijk te zeggen, voorlopig geen van beide. Iemand zal echter de patstelling moeten doorbreken in de nabije toekomst maar voorlopig blijf ik dus Peter Pan, zij het Peter Pan in evolutie. Laten we hopen dat ik het haal.

Tot zover dus zijn al te herkenbare relaas, want ook ik ben een Peter Pan. Welke ik ben weet ik niet, waar ik sta nog veel minder. Wat ik echter wel weet is dat er minstens twee mensen zijn met wie ik het kan delen wanneer ik het wel weet: llorando en Wolf.

Al vermoed ik dat Wolf het al zal weten voor ik het hem vertel.

Hoogachtend,

Peter Pan

22:41 Gepost door llorando of isaiah in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

01-11-06

Brief aan Isiah, een schaduw over het woord "vriend"

Waarde Isaiah,

 

Ik heb altijd nogal wat moeite gehad met de term "beste vriend". Een term die nogal gemakkelijk overspel pleegt met de tijd, samensmeltend qua relativiteit, vluchtigheid, opportunisme. Op het moment van dit schrijven liggen er een aantal mensen te slapen, te vechten tegen de bierkaai, rond te dwalen die ik ooit "beste vriend" durfde te en kon noemen om welke reden dan ook. Net zo min als ik malen zij er op dit moment om dat we elkaar nog evenveel te zeggen hebben als tegen een hoop bijeen geharkte dorre bladeren.

Het begrip "soulmate" klinkt ook nogal belegen, al gebruik ik dat wel het meeste als ik tegen god weet zelf niet wie moet omschrijven wat onze ontmoetingen telkens weer behelsen. "De broer die ik nooit gehad heb", voeg ik daar doorgaans dan aan toe. Al zijn er tussen twee broers onmiskenbaar meer verschilpunten. Ons beider eega's zullen het waarschijnlijk vooralsnog ook niet kunnen omschrijven, al merk ik bij beiden een vorm van respect voor onze band waar menig eega nog iets van kan leren. (Geef toe: wat zouden we zonder hen zijn?)

Zolang we mekaars ambities maar kunnen blijven vrijwaren van naïviteit, elkaars realisme kunnen vrijwaren van pessisme, elkaars zinnen en plannen kunnen aanvullen, verrijken, afremmen waar nodig, elkaars wanhoop kunnen relativeren of zelfs tenietdoen... Dan zijn woorden eigenlijk niet nodig om op deze band een term te plakken. Dat zou dat alles alleen maar in hokjes duwen. En laat dat hokjesenken nu net een van de voornaamste dingen zijn die we verafschuwen.

En laat ik ten slotte afronden met een door de nodige muzikale bombast ondersteund dank u wel. In naam van mezelf, in naam van veel mijner gedachten die autistisch zouden worden in mijn hoofd omdat ze er niet uit zouden kunnen mochten we malkander niet ontmoet hebben zes jaar geleden, en in naam van mijn eega (wie had dat zes jaar geleden gedacht, nietwaar?) omdat ze weet dat ik vrienden (nu gebruik ik het toch!) als u nodig heb om mijn leven leefbaar te maken en te houden. En wie dit voorts nog leest, wens ik naast de perfecte liefde een persoonlijke Isaiah toe. En daarnaast een paar goeie vrienden. Drie onontbeerlijke pijlers en wapens om te vechten tegen de oppervlakkige bierkaai van alledag.

 

Edelachtend,

 

Llorando

01:46 Gepost door llorando of isaiah in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

30-10-06

Brief aan llorando, de man in mijn leven

Beste llorando,

Vertel me eens waarom ik jou eigenlijk ken? Waarom, van alle mensen die ik tegengekomen ben, ben jij degene die blijft hangen? Waarom hoef ik bij jou maar een woord te zeggen zodat jij m’n hele zin begrijpt? Waarom ben jij sinds jaar en dag m’n steun en toeverlaat, zelfs wanneer we elkaar niet of amper zien?

Heb jij een bepaald ontbrekend zintuig ontdekt dat het wezen “Isaiah” weet te doorgronden? Heb je medelijden met het wezen dat ik ben, in al zijn sterktes maar vooral zwaktes? Heb je sympathie gevonden in een duistere hoek van je zijn om een klein mens als mezelf te verrijken?

Waarom ben je zo verrijkend voor de onwetende Isaiah?

Vereerde groet,

Isaiah

00:24 Gepost door llorando of isaiah in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

26-10-06

Zo stil (I)

"Het is zo stil in mij, ik heb nergens woorden voor. Zo stil in mij, en de wereld draait maar door..." (Van Dik Hout)

 

"Why live life from dream to dream and dread the day when dreaming ends?" (Randy Crawford)

 

"People don't do what they believe in, they end up doing what's most convenient" (Admiral Freebee)

 

"Heb jij soms dat gevoel ook niet thuis te horen in deze tijd?" (Frank Boeijen)

 

"En je kunt niets zeker weten, en alles gaat voorbij..." (Boudewijn De Groot)

 

"Alle mensen lachen, de lach tiert gulzig rond, buldert in de glazen, en ik, mijn blik besluiteloos..." (Thé Lau)

 

En ik voel me verdwaald, in een holle droom waar ik elke seconde hoop uit te ontwaken, uit een leegte die een vals gevoel van veiligheid biedt, berusting die voor mentale onrust zorgt. Het is zo kil. Steriel. Bloedloos. Ik wil ontwaken, ontbolsteren, wakker worden, de klok terugdraaien, twee stappen overslaan. Ik wil niet meer willen. Het is hier zo stil.

23:48 Gepost door llorando of isaiah in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

24-10-06

Lovesick For Money?

Vleermuizen aller lande, verenigt u ende jubelt! De Britse grootmeesters van het zwartmetalen geweld, ook wel bekend als Cradle Of Filth, zijn weer op post met een mogelijk nieuw meesterwerk, luisterend naar de titel "Thornography".

Laten we echter voorlopig de superlatieven in de kast houden en hopen dat we deze na beluistering mogen afstoffen en overgebruiken. Er zijn namelijk precedenten te over van langverwachte albums die op zowat alle vlakken de luisteraar op z'n honger lieten zitten. Zeer benieuwd en vol goede moed legde ik dus deze plaat op en nam de nummers stuk voor stuk in me op.

Na iets meer dan een uur verstomden de laatste tonen en bleef ik moederziel alleen en verweesd achter met een ongestilde honger. Middelmatigheid leek troef in dit overtuigingsloze kaartspel. Tweede, derde noch vierde beluistering konden dit gevoel ombuigen dus werd het tijd om het finale oordeel te vellen.

Om met de deur in huis te vallen: Thornography is een, naar Cradle Of Filth-normen, ondermaats album. Dat deze normen hoger liggen dan voor andere bands is te verklaren door de meesterstukken die reeds door hen gecreëerd werden in het verleden. Muzikaal schuwt deze laatste elke vorm van diepgang, maar dreunt het metaltreintje voorbij, gedragen op een zeer simpel skelet dat niet anders omschreven kan worden dan dat van een "song". Nu, dit is een keurslijf dat vroeger terecht geschuwd werd door Cradle Of Filth, maar blijkbaar werkt de samenwerking met het grotere Roadrunner-label nefast voor de creativiteit. De 2 nummers die wel de moeite waard zijn op dit album zouden de tracklisting van een oudere CD, zeg maar een "Cruelty And The Beast", niet eens halen.

Anderzijds is de productie, een bedje waarin metal veel te vaak ziek is, zeer goed. Jammer genoeg zelfs iets te goed: alles is zeer clean afgemixt door een producer die duidelijk een fobie heeft voor alles wat met een drumstel te maken heeft. Gevolg hiervan is dus een (nogmaals) ondermaats geluid, waarmee geen enkel gevoel naar de luisteraar kan overgebracht worden. Misschien toch die deal met Roadrunner eens beëindigen?

Goed, de nieuwe Cradle Of Filth is gewogen en een pluimgewicht bevonden. In hun eregalerij zullen we hem ergens in een hoekje zetten, naast "Damnation And A Day" en "Bitter Suites To Succubi", zodat ze daar mooi samen stof kunnen vergaren. Beluister misschien toch even "Lovesick For Mina" en "Rise Of The Pentagram", maar laat al de rest zeer communistisch extreem-links liggen. Zou je het toch nog wensen kan je nog steeds je mooie, goede geld hieraan spenderen, maar check dan eerst even de nieuwe K3 uit. Hij is beter.

Veel beter.

19:49 Gepost door llorando of isaiah in Muziek | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

28-09-06

- Anders -

Een samenraapsel, een pot-pourri

(…)

Vanavond mocht het eens wat anders zijn. We reden, vluchtten, raasden over verre, vreemde wegen die ons, zoals onze levens, nergens naartoe leidden. Kaarten waren onleesbaar, rusteloosheid een dolgedraaid kompas, naïeve idealen onze benzine. De wegmarkeringen lichtten op door onze koplampen en waren zo ijdel te denken dat ze onze zwerftocht richting gaven. Onze frustraties zaaiden we uit als broodkruimels die ons terug zouden leiden naar huis, naar onze gemiste kansen – de ene heeft er al meer dan de andere.

Vanavond mocht het eens wat anders zijn. Oppervlakkigheid werd een verstikkende jas die we knalhard het autoraam uit keilden. We speelden muziek die speciaal voor deze avond en nacht gecomponeerd leek, we brulden de teksten mee alsof we ze zelf geschreven hadden – alsof… een woord dat ik elke dag veel te veel moet gebruiken, een verrijkend woord dat mijn dagelijkse armoe verraadt. Schapenwolkjes nevel waren poorten die zich openden en sloten voor ons, leken de weg opgeslorpt te hebben en ons te laten zweven. We ontwaarden gras, in de nabije verte glinsterend water, oplichtend door de maan die weer even zon mocht spelen voor zij die s’ nachts leven en beleven en de dag ondergaan.

En we lachten, en we praatten over de onzin van onze dagen – over de zin was ik alvast veel vlugger uitgepraat geweest - en we bulderden, en we zwegen.

“Wie kan me nu eindelijk eens zeggen wat geluk is?”, vroeg mijn pornoverslaafde vriend Bert nadat hij het refrein van “The Weeping Song” van Nick Cave had meegefloten. We zwegen en keken elkaar via de autospiegels aan. Zijn we niet te jong, onbezonnen en zijn onze levens niet te onontgonnen om daar al een antwoord op te kennen? Despijts de avond had ik geen zin in zulke pseudo-filosofische gesprekken. En zeker niet met hem. Tuurlijk is hij een vriend, maar is dat al bij al geen relatief begrip? Elke vriend die je hebt, lijkt wel een stukje van het leven dat je zélf wilt lijden, te leven. Elke vriendschap pleegt vroeg of laat overspel met jaloezie, en de vraag is steeds hoe onbehouwen ze eruit komt. Met Bert is dat niet anders. Ach, ik kom er later wel op terug. Niet vanavond. Vanavond mocht het eens wat anders zijn.

“Geluk is een onoplettendheid van het leven”, zei ik op een toon die komaf wou maken met zijn vraag. Mijn ambitieloze vriend Wolf knikte en lachte instemmend terwijl hij ons verder het grote niets in dreef.

“Ik dacht aanvankelijk dat dat liefde was,” zei hij.

Ik dacht na. “Dat is het leven in een dronken bui.”

Bert knikte en lachte instemmend. “En eenzaamheid is de kater achteraf”, voegde hij daaraan toe. Ik keek opzij. “Hoe kan jij dat weten,”  beet ik hem toe, “jij hebt iemand die thuis op je zit te wachten. Je had er godverdomme bij moeten zitten in plaats van hier de pathetische nitwit uit te hangen. Laat dat maar aan ons over.”  De woorden schoven echter uit in mijn hoofd zodat niemand ze kon horen.

“Da’s een goeie”, zei ik. Hebben alle vrienden vroeg of laat zo geen gedachten over elkaar? Ik meen van wel. Ik hoop van niet, en tegelijkertijd van wel, al was het maar om mijn geweten te sussen. Zodat avonden als deze een stevige houvast kunnen blijven, wars van hypocrisie en meelijwekkend bejag. Op avonden als deze wil ik niet zoals elke mens als een dartsbord rondlopen waar anderen naar hartelust op mikken, om ter meeste punten. En míjn pijltjes zijn godverdomme veel te bot. Maar ach, laat het vanavond nu eens wat anders zijn.

“Waar zouden ze we ongeveer zitten nu,” vroeg mijn doelloze vriend Deodaat zich af. “We zijn toch al een uurtje onderweg.”

“Dat zijn we al 25 jaar,” pikte Wolf in, “maar hier en nu kunnen we tenminste uitstappen wanneer we willen.”

“Waarom ook niet”, zei ik, waarop Wolf het eerstvolgende weggetje in reed dat ons naar het met de maan flirtende water leidde. Na een paar minuten intensief schudden en ratelen op een met stenen bezaaid zandweggetje, vond Wolf het welletjes en hield hij halt. De koplampen liet hij branden, zodat enkele eeuwig verdwaalde motten zich aan het licht konden laven. Niemand had het flauwste benul waar hij was. We konden geen aanknooppunten ontwaren, zagen weliswaar het grote meer dat ons had gelokt maar voor de rest sprak de stilte boekdelen. Daar stonden we dan met zijn vieren, wat onwennig rond de wagen te draaien. Het was inderdaad eens wat anders, een andere leegte. Een waarin we ons onwennig thuis konden voelen. Ik hoorde Wolf en Bert hun deur dichtslaan en zag hen daarop naar een sigaar grijpen. Ik volgde. We dronken nu eens geen Kasteelbier, porto of whisky, zagen nu eens geen verschillende vrouwen de onbereikbaarheid tastbaar maken en probeerden nu eens niet om ter meeste idioten te ontwaren om daarna onze hoofden te schudden dat er écht wel veel rondlopen.

Ondertussen werd het er niet minder donker op.

“Hoe laat is het”, vroeg ik.

“Altijd té laat”, zei Bert.

Ik zuchtte. Zijn cynisme is je reinste verwaandheid. Ik wou dat ik mijn leven leidde zoals hij dat in mijn plaats deed. Waar, en met wie, en hoe, en vooral hoe niet. Maar waarom. Iets waar ik zelfs op avonden als deze niet aan kan ontsnappen. De enige momenten waarop mijn stalen kot een gouden kooi wordt. En zelfs dan nog zeul ik het slot in de gedaante van Bert altijd met me mee, terwijl Zij op dit moment thuis met de sleutel aan het spelen is. Ik moet mezelf echter niets wijs maken – zelfs vanavond niet – en de sleutel in één iemands tere handen leggen. Was het maar zo simpel. Iemand anders mijn eigen lafheid verwijten, is een vicieuze laffe cirkel. Het is louter en alleen mijn schuld dat ik van mezelf vervreemd ben door keuzes die ik niet gemaakt heb omdat ik ze te laat zag. Wat is het ergste: je weg niet vinden of er steeds verder van afwijken?

Ik keek omhoog en snoof de geur van een opgebrande toekomst op uit de lucht.

Ondertussen wist ik nog steeds niet hoe laat het nu was. “Bijna middernacht,” antwoordde Deodaat alsnog op mijn vraag.

Ik blies, zoals steeds, met tegenzin de rook van mijn sigaar uit en hoorde in de verte inderdaad kerkklokken weer een blad van de kalender rukken. Ik stapte naar het meer en hoopte het op een of andere manier te kunnen aanraken, maar de oever was te steil en bedekt met struiken en onkruid die van een afdaling een te hachelijke onderneming zouden maken. Ondertussen leverde de stilte de boeiendste gesprekken op, die we overdag helaas nooit kunnen voeren.

Waar gingen we met deze avond eigenlijk naartoe? Niemand die het wist, of misschien zelfs niet wou weten. Een geruststellende gedachte, voor een keer. Alleen daarom al mocht hij onbevattelijk lang blijven duren. Helaas zal de tijd, spookrijdend op onze levensweg, zulke wensen eens te meer de gracht in vlammen. Altijd. Het is al tijd wat de klok slaat.

(…)

 

21:50 Gepost door llorando of isaiah | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

31-08-06

Nu

Terwijl mijn collega en vriend zich vermaakt op de tonen van Pearl Jam spendeer ik mijn laatste momenten op de plaats die gedurende enkele maanden mijn veilige nest was. Op de achtergrond zijn de fijnbesnaarde tonen van mijn meest recente muzikale aanwinst  te horen: "Rvbicon" van Ancient Rites, oer-Vlaemsch Metalen Geweld met grote V, M en G. De deur staat nog open.

Voor een laatste keer neem ik alles in me op. Een bureau die enkel dienst deed als platform voor mijn computer, een TV-kast waarop (je raadt het nooit) mijn televisie zijn nut meermaals bewees, een kleerkast die de kamer verduisterde telkens ze opengetrokken werd, ...

Herinneringen en beelden komen terug. Avonden waarop ik vrienden met terechte trots vergastte op uitmuntende diners, dagen waarop ik hier amper te vinden was, maar steeds opgelucht was als ik 's avonds de deur kon dichttrekken en me veilig op mijn stekje kon bevinden. Nuchtere nachten, dronken dagen, avonden onder invloed en ochtenden met een humeur. De deur staat nog steeds open.

In letterlijke zin is dit geen afscheid. Morgen moet de huisbaas nog komen controleren en zal ik de sleutel aan hem overhandigen. Aangezien dit echter weinig poëtisch is zal ik vanavond als afscheid beschouwen.  Ik drink een cola light op de gezondheid van mijn toekomstige ex-studio en steek nog een laatste sigaret op in afwachting van mijn gade.

Wanneer ze gearriveerd zal zijn, zal ik de deur dichttrekken. Ze op slot doen en nooit meer openen. Maar nu nog niet. Nu is er nog voor mij en mijn tijdelijke thuis. Een nu dat een eeuwigheid mag duren en dat zich op mijn netvlies mag branden. Een nu dat nooit zal terugkomen, maar een toen zal worden. Een nu dat ik nooit kan vergeten. Een nu om van te genieten. Een nu waarin de deur op een kier blijft staan. Maar niet sluit.

00:22 Gepost door llorando of isaiah in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

28-08-06

Let me kiss you/Later, veel later...

Zondagavond Morrissey gezien, in de AB. Maar vooral gehoord. Meegelipt. En -geschreeuwd. Mee gesprongen, het moet de vijfde rij geweest zijn. Mocht het niet zo belachelijk en puberaal klinken, ik zou hem mijn lyrische held noemen.

Een muzikale dichter zonder voorgaande, met een milde arrogantie waar alleen hij mee weg komt. Ik was eerst van plan hier enkele lyrische uittreksels te posten, maar dat is onbegonnen werk. Een favoriete tekst, een favoriet nummer heb ik evenmin. Ga, ontdek, lees, luister, ril, vind alle andere muziekteksten de onreinste flauwekul en clichés in pakjes. Iedereen die meent een melancholische tekst op noten te hebben neergeschreven, moet hem erkentelijk zijn.

Hoogtepunten afgelopen zondag? Tja, onuitputtelijk en onbegonnen werk: Girlfriend in a Coma, How Soon is Now? ("I am human and I need to be loved"), Life is a Pigsty, Now My Heart is Full ("I was tired again, I tried again, and now my heart is full), Let me kiss you" ("Close your eyes, and think of someone you physically admire, and let me kiss you, let me kiss you. But then you open your eyes, and you see someone you physically despise, but my heart is open, my heart is open to you")...

Kijk, nu doe ik het toch. Er zijn nog zoveel, zoveel betere, teksten. Maar kom. Woensdag Pearl Jam in het Sportpaleis. En 24 september mijn andere muzikale held (tja...), Nick Cave, ook in Antwerpen. Twee lang-, lángverwachte muzikale puzzelstukjes die mijn grootste tijdverdrijf, mijn passie voor muziek, voor een groot deel mee vervolmaken.

De impact van muziek op mijn leven is onbeschrijflijk groot. Misschien is dat wel mijn grootste frustratie, dat die muziek in mijn leven slechts eenrichtingsverkeer is. Ik kan alles wel in woorden vatten, maar ik kan die woorden niet doen leven. Ik kan geen poot zingen, kan geen snaar aanslaan of toets beroeren zonder het concept 'muziek' onnavolgbaar te beledigen. "Het is nooit te laat", durft de doorsnee optimist te zeggen. Kan zijn. Maar het wordt laat, later, en later. En des te meer zinnen met "LateR..." beginnen, des te minder tijd er rest, en des te meer zinnen met "...lateN" eindigen.

Maar vooreerst: "Let me kiss you" nog eens opleggen. En al de rest ook.

23:57 Gepost door llorando of isaiah in Muziek | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

23-08-06

Stijfkoppige lul (Duisternis, Deel 2)

Het is jaren geleden, je deed me pijn. Je deed me bittere tranen storten, om het verlies van een dierbare vriend. Met hangende pootjes kwam je teruggekropen en ik nam je weer op. Je vroeg niet om vergeving, ik schonk het je hoe dan ook. Je was nu eenmaal een vriend. Ik zou je alles vergeven hebben, dus deed ik dat toen ook.

 

Ik nam het voor je op, later. Ik zou meer kunnen doen hebben, maar was zelf nog niet de man die ik nu ben. Ik schaam me nog steeds voor wat ik nog meer had kunnen doen, maar ik was nog steeds de enige die er voor je was. Je was nu eenmaal een vriend. Ik zou alles gedaan hebben wat ik kon, dus deed ik dat toen ook.

 

We deelden lief en leed, drank en plezier. We deelden angst en verdriet, muziek en vertier. Conversaties van weinig woorden of avonden die verdronken in onze spraakwatervallen, nooit eentonig, nooit saai. Je was nu eenmaal een vriend. Ik zou alles met je gedeeld hebben, dus deed ik dat toen ook.

 

Toen kwam die ene nacht, waarvoor ik mezelf vervloekte. Ik deed je pijn. Ik deed je bittere tranen storten. Ik sloeg mea culpa, wou dat het nooit gebeurd was, maar het was te laat. Jij was onverzettelijk en deed me zo bittere tranen storten om het verlies van een dierbare vriend. Jij was nu eenmaal die vriend. Ik zou je alles vergeven hebben, maar jij deed dat toen dus niet.

 

Nu, maanden later, kijk ik terug op die ene avond. Die avond vol drank en joligheid, waar voor jou de draad tussen ons finaal doorgesneden werd. Ik kijk erop terug en voel geen schuld meer. Ik heb gedaan wat ik kon, je alles vergeven, alles gedeeld. Ik heb m’n hand naar je uitgestoken in verzoening. Je was nu eenmaal een vriend. Nu ben je enkel nog een stijfkoppige lul. En stort ik nog steeds bittere tranen over het verlies van een dierbare vriend.

00:21 Gepost door llorando of isaiah in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

22-08-06

Ik knikte en lachte instemmend

"Is de mens eigenlijk niet huilen met de pet op?", vroeg mijn zichzelf steeds herhalende vriend Bert zich af.

Ik knikte en lachte instemmend.

"En het probleem is dat niemand zich daar vragen bij stelt," voegde hij daaraan toe. "We doen maar op, zwelgen in een grote ijlheid, staan niet stil bij onze mentale stilstand."

Ik knikte en lachte instemmend.

"En totaal niet beseffen dat we allemaal slaven van het geld zijn, honden aan de leiband van het kapitalisme!" vervolgde hij. "Geld maakt niet gelukkig, mijn hol ja, geld maakt minder ongelukkig, dat is het enige wat je daarop kunt afdingen."

Ik knikte en lachte instemmend.

We dwaalden door de Antwerpse straten, maalden niet om de grote drukte die zich samentroepte rond enkele groot uitgevallen zeilboten, verdwaalden niet omdat we daar vandaag eens niet de behoefte aan hadden, baalden omdat de regen het weer haalde van de zon. Dat alles op een dag die de mens op een ongeïnspireerd moment zondag heeft genoemd.

"Geluk is een onoplettendheid van het leven," draafde Bert naarstig door.

Ik knikte en lachte instemmend. We doken een Ierse kroeg binnen en doken in een Ierse koffie. We zagen een paar lelijke honden passeren met erbij passende baasjes, zagen de wolken een boeiende hemel vormen die wat leek op ons leven en zagen dat de zon begon te wenen omdat er wolken voor schoven. Honden en baasjes begonnen een paar passen vlugger te lopen.

Bert zuchtte. Ik niet. Of toch wel.

"Hadden we maar een paar eeuwen eerder geleefd, "zei hij, "of waren we maar een paar decennia vroeger geboren, dat was al genoeg geweest. Maar nee, hier zitten we dan, in de oppervlakkigste periode sinds mensenheugnis. Maak daar maar heugnis van."

Ik knikte en lachte instemmend.

Hij schraapte zijn keel, lepelde wat in zijn koffie, mompelde "Ach, ja", ergerde zich met mij aan de zoveelste idioten die ons levenspad strompelend kruisten vandaag en zei plots: "Ons leven is een owngoal."

Ik knikte instemmend. En lachte. Of toch niet.

Ik weet het niet meer.

 

llorando

23:28 Gepost door llorando of isaiah in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

21-08-06

Waarneming (Inzicht, Deel 1)

“Waarom heb je me hierheen gebracht?” vroeg ik hem. Hij keek me aan en met een flauw glimlachje spelend op z’n lippen antwoordde hij “Een betere vraag zou zijn: waarom denk jij dat ik je ergens heen heb gebracht?” 

 

We zaten op een eenzame bergtop, omringd door duisternis. Een vuur tussen ons in deed enkel z’n gezicht oplichten en steeds veranderen. “Kijk omhoog en vertel me wat je ziet.” Ik deed wat hij me vroeg maar kon niets onderscheiden, tijdelijk verblind door de vlammen tussen ons in. Ik vertelde hem dit en hij zei me dat ik er m’n tijd voor moest nemen. “Goede waarneming vergt tijd, en we hebben alle tijd van de wereld.”

 

Ik keek hem opnieuw aan, licht geërgerd. “Waarom zou ik doen wat jij me vraagt? Je wil me niet vertellen wat ons doel hier is, als er al zoiets zou bestaan tout court. Nu ik er even over nadenk, wie ben jij eigenlijk?” “Als ik het je zou vertellen zou je me niet geloven, als ik het je niet vertel kan je er zelf achter komen.” gaf hij me als repliek. “Kijk nu gewoon maar omhoog en neem er deze keer je tijd voor. Je hebt alle tijd” voegde hij er nog aan toe.

 

Ik richtte m’n blik weer naar de sterren, of waar normaliter sterren zouden moeten zijn maar kon opnieuw niets onderscheiden in de zwartheid boven me. Of wacht, zag ik daar niet een lijn? Ja, ik kon bijna zweren dat ik een lijn zag, een kronkelende lijn die de zwartheid boven me in tweeën deelde. Dan nog een lijn, deze keer een tweede scheiding makend. Ik sloot m’n ogen even, gunde m’n ogen de rust die ze nodig hadden om verder te kijken en m’n brein de rust die het nodig had om te aanvaarden wat ik zag.

 

Ik opende m’n ogen andermaal en zag. De donkere hemel – bij gebrek aan aan beter woord – boven me was verdeeld in tientallen stukken, sommige herkenbare geometrische figuren vormend, andere naamloos door hun grillige vormen. Ik vertelde het mijn onbekende metgezel en vroeg hem wat het betekende. “Nog even nu” zei hij me, “blijf nog even kijken en je zal kunnen zien.” Ik deed wat me opgedragen was, me concentrerend op de delen zonder het geheel uit het oog te verliezen.

 

Tussen de lijnen in waren taferelen te zien die me vaag bekend voorkwamen. Een man in diepgaand gesprek met negen anderen, druk gesticulerend om z’n woorden kracht bij te zetten. Een vrouw en een man samen in een zetel, dicht bij elkaar en genietend van elkaars aanwezigheid. Een man op een bed, oud bloed druppelend uit nieuwe littekens, zoute tranen stromend uit gesloten ogen. Een man en een vrouw, druk ruziënd over wat vermoedelijk een kleinigheid geweest had kunnen zijn. Een man met lege blik, een brief schrijvend naar een onbelangrijke ontvanger. Scènes van geluk en droefheid, nostalgie en melancholie, pijn, lijden en dood. Scènes van één hoofdpersoon, mij ondertussen overbekend.

 

Ik keek naar mezelf.

 

“Goed zo” zei m’n mentor, “nu moet je voorbij je waarneming leren kijken...”

14:35 Gepost door llorando of isaiah in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Verrotte plek (Duisternis, Deel 1)

De Wereld is een verrotte plek, of wat een Romanticus lijden kan…

Toon me je angst en ik zal ze vergroten. Geef me je vreugde en ik zal ze vernietigen. Lach in je blijdschap en ik zal je verdrinken in mijn tranen. Geef me je pijn en ik zal ervan genieten. Niet omdat ik het wil, maar omdat ik het moet.

Ik wil lijden, haat, angst, wanhoop, verdriet en pijn zijn. Ik wil me eraan voldoen, het verzwelgen tot ik barst. Niet omdat ik ervan geniet, maar omdat ik het nodig heb.

Geef me mijn 10000 volt, mijn 100 meter vrije val. Geef me de doodsteek en het genadeschot. Vermorzel me, verbrijzel me, vernietig me. Laat me 1000 doden sterven, zodat ik weer herboren ken worden.

Laat me het recht op mijn fatalisme, mijn doemdenken. Geef me geen gelijk, toon me geen begrip. Laat je niet meeslepen in mijn zwartkijken, geef nooit toe aan mijn grillen. Dat zou onvergeeflijk zijn.

Laat me mijn nachtmerries, en angstdromen. Mijn diepe dalen die ik alleen moet doorkruisen, mijn hoge toppen die ik moet overwinnen. Laat me dat alles, en laat me niks meer.

Laat me zijn.

Ik ben.

02:23 Gepost door llorando of isaiah in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

19-08-06

Oude Doos

…en voor de verandering eens eentje uit de oude doos. Sommigen kennen het misschien al, of nog, of nog niet. We zien wel. Ik vond het terug, las het terug en moest het nog eens terug posten. Al was het maar voor even.

 

Bladwijzer

 

En opeens was het weer stil. Het café sloot. Daar stonden we dan. De deur van ons gesprek stond echter nog op een kier. Ze had haar voet er nog net tussen gekregen. De gordijnen gingen dicht.
"Waarom heet motregen eigenlijk motregen?" vroeg ik.
"Dat is niet wat je me wilt vragen", antwoordde ze.
"Het wordt laat," zei ik.
"Dat hangt van jou af."
Het licht ging uit.
Ik dacht dat ik een emoe de straat zag oversteken, maar dat zou me verbazen.

Het boek dat ze me had gegeven, heb ik uitgelezen. Het einde wilde ze nog niet weten, dat moest ik haar maar vertellen. Later, veel later. Dat probeerde ik nu al de hele avond.
Toch vreemd hoeveel honderdduizenden woorden er in een woordenboek staan, en hoe ik er toen op geen enkel kon komen.
Ik zag een boom staan die kon spreken. Spijtig genoeg zweeg hij toen we er voorbij liepen. Je zult dat altijd zien.

De bladwijzer lag nog thuis. Het lezen heeft er zijn sporen op nagelaten. Misschien hou ik hem wel als souvenir. Het was een mooi verhaal, dat wel - iedereen aan wie ik het vertel, moet erom glimlachen. Ook zij kennen het einde nog niet. Ook niet dat ik ondertussen al aan een nieuw boek begonnen ben.
Ik dacht dat ik een knoflookpad het verkeer zag regelen, maar dat moet inbeelding geweest zijn.

Ik weet niet of dat nieuwe boek even sterk gaat zijn. Zijn de hoofdpersonages even naïef gelukkig, soms pathetisch verdrietig, zijn de plannen in het begin even onbezonnen als de pijn onontgonnen? Gaat er ook geweend worden om lang alleen zijn, gaat er gemist worden en mist gespuid en gespoten worden, gaan ze hun ontmoeting en hun eerste kus even hard vervloeken als hun laatste afscheid? Worden hun eerste passen samen het begin van een lange wandeling over berg en dal, of bleef het bij beloven en geloven? Wordt de verhaallijn op het einde een lijn waar de een de ander aan houdt? Dat zal ik vroeg of laat wel weten te vertellen.
 
En opeens bleef het weer stil. Daar stonden we dan. De deur van ons gesprek nog op een kier. De laatste bladzijde van het boek was bijna omgeslagen. Ik keek opzij en zag een eland teken doen dat ik moest opschieten.
"Ons boek is uit", zei ik.
Deur dicht. Boek dicht.

 

llorando

17:23 Gepost door llorando of isaiah in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

17-08-06

Observatie

De scène ontvouwt zich op een willekeurige bus. Tegen al mijn gewoontes in zit ik helemaal achteraan, daar waar normaal de puberende en lawaaierige medemens zich bevindt. Ik laat m'n blik over m'n medereizigers dwalen.

Twee plaatsen voor me zie ik een jongedame, het evenbeeld van m'n eerste vriendin. Lang kastanjebruin haar en een mooi, zacht gezichtje, piekfijn gekleed in esthetisch verantwoorde kleuren. Een zoete geur drijft tot bij me en doet herinneringen van lang geleden bovenkomen. Voor deze goed en wel doorgedrongen zijn is ze verdwenen. Haar beeld uit m'n gedachten, de herinnering vervlogen met de wind.

Vlak voor me zit een gezichtsloze jongeman die dringend aan een scheerbeurt toe is. Andere onbekenden verlaten me, vervangen door nieuwe gezichten. Ik blijf op m'n eiland, veilig tussen pen en schrift.

Een gsm gaat. De jongeman voor me neemt op. Lichaamstaal en kledij die niet aan mij besteed zijn verraden een stoere kerel luisterend naar de naam Kenny, Marco of Rachid, die z'n weekends waarschijnlijk in een voetbalkantine doorbrengt, afgewisseld met het irriteren en terroriseren van argeloze voorbijgangers. Vermoedelijk uit compensatiedrang voor ontkende onzekerheden over zichzelf. Of z'n kleine penis.

Wie ben ik echter om te oordelen over onbekenden? Ik neem het tafereel verder in ogenschouw. Helemaal vooraan een blondine die door haar haardracht beelden oproept van een vroegere muze. Eén die steeds onbereikbaar bleef. Dat mooi haar m'n achilleshiel is zal in verdere uiteenzettingen nog wel blijken, dit echter volledig terzijde.

Achter de blondine zit een vrouw. Ik schat haar om en bij de 50, het type dat er 30 wil uitzien en een fortuin spendeert aan restauraties, gevelbewerkingen en nog van dat fraais. Het gekende resultaat is uiteraard dat ze eerder 60 lijkt. Gelukkig stapt deze kwelling voor het oog snel af.

Hoe dichter we het eindstation naderen, des te leger wordt de bus. Een man die perfect uit "Grease" ontsnapt kan zijn, zit zacht mee te zingen met z'n discman. Ik onderdruk de neiging hem te vragen waarom. Aparte bui of niet, sociaal gedrag op een bus werkt nog steeds als een rode lap op een stier bij ondergetekende.

Twee twintigers die duidelijk niet naar Radiohead luisteren, zijn volop in bespreking over hun komende weekend: Pukkelpop vanaf zaterdag. Een tikkeltje jaloezie steekt de neus aan het venster maar verlaat al even snel het pand aangezien ik niet eens bekend ben met de affiche. Intussen is mijn John Travolta afgestapt.

Aan het eindstation blijven uiteindelijk enkel de blondine en ik over. Een fractie van een seconde is er oogcontact, en de zweem van een glimlach. M'n onbereikbare muze indachtig glimlach ik terug en stap dan van de bus. In gedachten kus ik haar, m'n vroegere vriendin en m’n muze, en laat hen dan zonder wroeging gaan.

Sommige dromen moeten dromen blijven.

23:47 Gepost door llorando of isaiah in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Spijt

"Vind jij ook niet dat je bij elke grote beslissing die je neemt in je leven vervreemdt van jezelf?", vroeg mijn eeuwig opgejaagde vriendin Joke zich af.

Ik luisterde met haar mee naar de stilte die daarop volgde terwijl ik mijn eerste antwoord doorslikte.

"Sta jij dan niet achter alles wat je tot dusver beslist hebt?", vroeg ik haar alsnog, onnodig zelfverzekerd. Alsof ik die vraag volmondig met het geladen 'ja' kon beantwoorden. Dat doorzag ze.

"Evenmin als jij." Ik wilde tegensputteren dat de dingen die ik het meest betreur voortkomen uit een doodgelopen besluiteloosheid, een eeuwige twijfel die wegomleggingen en -versperringen aanbrengt op de weg die je eigenlijk moet, wil en kan afleggen. Tot je je eindbestemming niet meer terugvindt, onzekerheid je wegenkaart aan flarden scheurt en je benzinetank steeds leger loopt met elke vluchtweg die je wilt nemen. Tot ik besefte dat ik zulke gedachtegangen beter hier neerschrijf in plaats van luidop uit te spreken. Kan ze hen evengoed hier lezen.

("Schrijvend zeg ik meer dan sprekend," durf ik wel eens uit te werpen op een met niet teveel alchohol, goeie muziek en bovenal goed gezelschap overladen avond. Dat wordt dan telkens weggelachen. "Hoor hem, onze stille", roepen ze dan ironisch uit.

Toch duren gesprekken in mijn hoofd altijd langer dan dat ze in werkelijkheid zijn en roep ik op papier steeds harder dan in een ruimte. Zo ook nu.)

"Ik heb alleen spijt van dingen die ik niet beslist heb", herhaalde ik de steeds terugkerende, knagende zin in mijn hoofd. "Dat geldt voor iedereen, niet?"

"Dat is wel heel kortzichtig", pikte ze in, "dan heb je geen flauw benul van wat 'spijt' is."

Ik zei dat ik dat na een kwarteeuw ook nog niet wil of kan weten.

Zij zei dat ze me het niet toewenste.

Ik zei dat je niet geleefd hebt als je een gevoel niet gehad hebt, of geproefd hebt in je leven.

Zij lachte dat ik daar maar geen spijt van zou krijgen.

Ik hoop alleen dat als ik ervan proef, ik niet geblinddoekt zal zijn. Want als die afgenomen wordt, is de smaak nog zoveel sterker.

 

(weer zo'n zin die ik nooit uitspreek, maar steeds zal neerschrijven)

 

llorando

21:34 Gepost door llorando of isaiah | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Basiskamp

Stemmen om me heen die reeds lang verstomd waren, brengen me tot rust. Niet langer dezelfde omgeving gevuld met ergernis en droefnis, maar een warm genieten van hen die ik lang niet meer kon of wou verdragen. Thuisgekomen in mezelf na een poolexpeditie, het avontuur beleefd, de lessen getrokken. Veel voeten in de aarde, maar niet nutteloos.

Nieuwe keuzes die oude beslissingen overbodig maken, als waren het archeologische resten van vroegere dagen, nu verzameld in het museum van de tijd. Een veelheid aan mogelijkheden toont de kronkelende wegen die me omringen. Niet één kruistocht langs al te vaak platgetreden paden naar een enkel onafwendbaar doel. In de plaats snelwegen en landweggetjes, mogelijkheden tonend maar geen verplichtingen opleggend.

Onbekende uitkomsten van nog uit te werken kansberekeningen nemen de plaats in van statistische onmogelijkheden, bekomen door snelheids- en schoonheidsfouten. Dit is de draaglijke lichtheid van mijn bestaan, mijn mogelijkheid Jekyll en Hyde te zijn, Sawyer en Finn, Robinson en Vrijdag.

Ik ben de gelukkige prins, maar gelukkig van vlees en bloed, en voor mij geen zwaluw die de stad voor mij in ogenschouw neemt en geeft wat ik kan. Ik wil zelf door de sloppen gaan, langs de herenhuizen en arbeiderswijken, en zien wat ik kan en wil geven, maar ook wat ik mag en kan krijgen.

De wereld is mijn speeltuin.

Zin om mee te spelen?

11:21 Gepost door llorando of isaiah in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

16-08-06

Nog niet thuis

Kijk eens aan, hier zit ik dan weer achter mijn scherm. Kat dartelend rond mijn stoel, een denkbeeldige rode porto in de hand, een even denkbeeldige gemoedsrust in mijn nooit rustend hoofd, een onverhoopte sigaar in de rechtermondhoek, met tegen de achtergrond de dagelijkse oppervlakkigheid die meer rillingen en reliëf vertoont dan velen die mijn pad kruisen waard zijn. Op de kat na neem ik mijn wensen weer voor werkelijkheid, maar laat dat de pret niet bederven.

"Wat heb je vandaag weeral meegemaakt?", geeuwen mijn in slaap wiegende gedachten me toe. Alsof ze naar mijn antwoord zouden luisteren. Ze dromen weg, hopend dat ik hen niet achterna jaag, inhaal en terug gevangen neem in mijn verstikkend hoofd.

"Last Night I Dreamt That Somebody Loved Me" mijmert Morrissey hier op de voorgrond - ik hoop dat enkele echo's weergalmen door de smalle Lierse straatjes. (Zonder twijfel mijn lyrische held, misschien ook muzikaal - nog tien dagen en dromen komen uit in de AB. Dit tussen haakjes. Zo dus: )

Waar zouden mijn gedachten zitten ondertussen? Waarschijnlijk ergens aan het spookrijden, door een of ander vervaarlijk uitwijkmanoeuvre voor wat ze zagen opdoemen in de gracht belandend, of in de middenberm van de middelmaat, zodat ze gebroken, gekneusd, gedesillusioneerd en richtingloos terug bij me aankloppen. En ik kan er geen land meer mee bezeilen. Ach, mijn gedachten. Ze kunnen nog niet met hun eigen vrijheid om - of nog steeds niet. En ik kan ze niet de baas. Huisarrest helpt niet. Op water en brood zetten ook niet - dat zijn ze eigenlijk sowieso al sinds jaar en dag gewoon. Komt er ooit een dag dat ze rustig zullen zijn, rust zullen vinden en hun nest amper verlaten, zoals mijn katten hier? Misschien, maar dat valt niet te hopen. Dat zou een nachtmerrie zijn, hetzelfde aanvoelen alsof ze afgestorven zijn. "De gedachten zijn vrij", luidt het toch. Wel, laat ze er maar misbruik van maken. Zo lang ze maar niet te laat thuis zijn.

llorando

23:57 Gepost door llorando of isaiah | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

En de toekomst?

In het ondergrondse van de Pelgrom spraken we elkaar voor een laatste keer. "Ik ben het zat." zei hij. "Zat om steeds voor dezelfde mensen dezelfde dingen te moeten doen. Zat om uit mijn eigen creativiteit geen voldoening meer te halen." Ik begreep hem volkomen.

Ik wou er zelf ook een literair einde aan maken. De handdoek, veer of vulpen in de ring gooien was ook voor mij een verleiding geworden die slechts een kleine aanzet nodig had om feit te worden, in plaats van fictie. Dat was ook de reden van onze samenkomst.

"Voordat je samen een toekomst kunt uitbouwen moet de spons over het verleden gehaald worden." wist ik uit te brengen. Hij lachte. "Wat dacht je? Net zomin als jij wil ik eeuwig vastzitten in een nutteloos gelapzwans over steeds dezelfde onbenulligheden. Ik wil niet van een publiek afhangen, zaken schrijven omdat ze nu eenmaal verwacht worden, noem het op."

Ik dacht er even over na. "Goed, ik wil ook kunnen gaan voor de slechte dagen, maar nog veel meer voor de goede dagen. Iets waarin zowel jij als ikzelf mea culpa mogen slaan wat betreft het verleden." Hij zweeg en nipte van zijn onbestemde drank.

"Wat dat betreft zitten we op dezelfde golflengte" zei hij me, "dus waarom er meer woorden aan vuil maken dan nodig is? We beginnen hier en nu." En dat was dat.

En de toekomst? Die is voor later...

llorando, aan u de eer

03:08 Gepost door llorando of isaiah in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

 Onderdak

Ach, laten we de grote woorden over een "nieuw begin" maar laten voor wat en wie ze zijn. Laten we de grote beloftes maar achterwege laten, vroegere voornemens maar dieper wegzinken in de doordrenkte grond. Maar laten we dat weemoedig verlangen naar wat was, moet en zal zijn, blijven koesteren. En ons erdoor laten voorttrekken, met een steeds nauwere strop om de hals.

Wat volgens velen, en in laatste instantie ook door onszelf, moest gebeuren, neemt bij deze aanvang: samen schuilen onder een literair dak, waar dagelijkse beslommeringen als hagelbuien op neerstorten, waar steeds kleurrijkere verwachtingspatronen aan sleuren als helse rukwinden, en waaronder woorden een warme schuilkelder voor ons graven.

Laten we dat amicaal gezwans over soulmates enzo maar voor wat en wie ze zijn. Laten we de geschiedenis van onze "vriendschapsband" maar achterwege laten, toffe anekdotes ervan maar dieper wegzinken in de doordrenkte grond. Maar laten we onze woorden voortaan niet meer alleen gesproken op café laten samensmelten, maar ook geschreven. Onafhankelijk en ongebonden, in plaats van ze een paar keer per jaar uit te spuwen, nu wekelijks, dagelijks, uurlijks laten borrelen, vloeien, stromen en storten.

Blij u terug te zien. Blij u terug te lezen. En u terug te zien lezen.

 

Isaiah, na u!

00:58 Gepost door llorando of isaiah in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |